× public_lbl_my_posts آثار من shop_lbl_channels public_lbl_profile_dropdown_edit خروج از حساب کاربری
3 امتیاز
2 نفر

کلیات رودکی

نوع اثر : کتاب

ارائه دهنده : ganjoor.ir

صفحات کتاب : 345

دریافت این اثر

کتاب دیجیتال رایگان

خلاصه اثر

ابوعبدالله جعفربن محمدبن حکیمبن عبدالرحمنبن آدم رودکی زاده اواسط قرن سوم هجری قمری از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بودهاست و بهروایتی بعدها کور شد.او در روستایی بهنام بَنُج رودک در ناحیه رودک در نزدیکی نخشب و سمرقند به دنیا آمد. رودکی را نخستین شاعر بزرگ پارسیگوی و پدر شعر پارسی میدانند. او زاده نیمه دوم سده سوم هجری بود. رودکی در دربار امیر نصر سامانی بسیار محبوب شد و ثروت بسیاری به دست آورد. میگویند رودکی در حدود یک صدهزار بیت شعر سروده است و درموسیقی، ترجمه و آواز نیز دستی داشتهاست. رودکی در هنگام مرگ کور بود. عدهای او را نابینای مادرزاد میدانند و گروهی معتقدند که بعدها نابینا شدهاست. بهر حال رودکی در سه سال پایانی عمر مورد بی مهری امرا قرار گرفته بود. او در اواخر عمر به زادگاهش بنجرود بازگشت و در همانجا به سال ۳۲۹ هجری قمری (۹۴۱ میلادی) درگذشت.

کتاب دیجیتال

رایگان

حجم : 380.3 کیلو بایت

تعداد صفحات نسخه دیجیتال : 364

کاربر گرامی، برای مطالعه این کتاب ابتدا می بایست نرم افزار کتابخوان فراکتاب را دانلود و نصب نمایید.جهت دریافت بر روی لینک زیر کلیک کنید.
دریافت نسخه اندروید

موضوعات

فهرست

درباره صاحب اثر
قصاید و قطعات
شمارهٔ ۱: گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور
شمارهٔ ۲: به حق نالم ز هجر دوست زارا
شمارهٔ ۳: به نام نیک تو، خواجه، فریفته نشوم
شمارهٔ ۴: دلا، تا کی همی جویی منی را؟
شمارهٔ ۵: گرفت خواهم زلفین عنبرین ترا
شمارهٔ ۶: پوپک دیدم به حوالی سرخس
شمارهٔ ۷: جهانا!
شمارهٔ ۸: کس فرستاد به سر اندر عیار مرا
شمارهٔ ۹: با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین
شمارهٔ ۱۰: آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب
شمارهٔ ۱۱: گل صدبرگ و مشک و عنبر وسیب
شمارهٔ ۱۲: با خردومند بی‌وفا بود این بخت
شمارهٔ ۱۳: رودکی چنگ بر گرفت و نواخت
شمارهٔ ۱۴: آن صحن چمن، که از دم دی
شمارهٔ ۱۵: به سرای سپنج مهمان را
شمارهٔ ۱۶: امروز به هر حالی بغداد بخاراست
شمارهٔ ۱۷: این جهان پاک خواب کردار است
شمارهٔ ۱۸: زمانه ، پندی آزادوار داد مرا
شمارهٔ ۱۹: به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را
شمارهٔ ۲۰: مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟
شمارهٔ ۲۱: آخر هر کس از دو بیرون نیست
شمارهٔ ۲۲: چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت
شمارهٔ ۲۳: مهر مفگن برین سرای سپنج
شمارهٔ ۲۴: پیشم آمد بامداد آن دلبر از راه شکوخ
شمارهٔ ۲۵: ای روی تو چو روز دلیل موحدان
شمارهٔ ۲۶: شاد زی با سیاه چشمان، شاد
شمارهٔ ۲۷: جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد
شمارهٔ ۲۸: چهار چیز مر آزاده را زغم بخرد:
شمارهٔ ۲۹: از دوست بهر چیز چرا بایدت آزرد؟
شمارهٔ ۳۰ - در مدح نصر بن احمد سامانی: حاتم طایی تویی اندر سخا
شمارهٔ ۳۱: چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد
شمارهٔ ۳۲ - در رثای ابوالحسن مرادی: مرد مرادی، نه همانا که مرد
شمارهٔ ۳۳: زلف ترا جیم که کرد؟
شمارهٔ ۳۴: فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود
شمارهٔ ۳۵ - جشن مهرگان: ملکا، جشن مهرگان آمد
شمارهٔ ۳۶: گل دگر ره به گلستان آمد
شمارهٔ ۳۷ - دیر زیاد آن بزرگوار خداوند: دیر زیاد!
شمارهٔ ۳۸: جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست
شمارهٔ ۳۹: نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فند
شمارهٔ ۴۰: صرصر هجر تو، ای سرو بلند
شمارهٔ ۴۱: مهتران جهان همه مردند
شمارهٔ ۴۲: مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر
شمارهٔ ۴۳: تا کی گویی که: اهل گیتی
شمارهٔ ۴۴: اگر چه عذر بسی بود روزگار نبود
شمارهٔ ۴۵ - عصا بیار که وقت عصا و انبان بود: مرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود
شمارهٔ ۴۶: می آرد شرف مردمی پدید
شمارهٔ ۴۷: دریغ!
شمارهٔ ۴۸: هر باد، که از سوی بخارا به من آید
شمارهٔ ۴۹: کار همه راست، آن چنان که بباید
شمارهٔ ۵۰: دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید
شمارهٔ ۵۱: اندی که امیر ما باز آید پیروز
شمارهٔ ۵۲: کسی را که باشد بدل مهر حیدر
شمارهٔ ۵۳: نگارینا، شنیدستم که: گاه محنت و راحت
شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو من: بر رخش زلف عاشق است چو من
شمارهٔ ۵۵: ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی
شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی: مرا جود او تازه دارد همی
شمارهٔ ۵۷: اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت
شمارهٔ ۵۸: گر شود بحر کف همت تو موج زنان
شمارهٔ ۵۹: ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار
شمارهٔ ۶۰: به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی
شمارهٔ ۶۱: چرخ فلک هرگز پیدا نکرد
شمارهٔ ۶۲ - در مذمت اسب خود: بود اعور و کوسج و لنگ و پس من
شمارهٔ ۶۳: وقت شبگیر بانگ نالهٔ زیر
شمارهٔ ۶۴: چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند
شمارهٔ ۶۵: همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع
شمارهٔ ۶۶: زیرش عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر
شمارهٔ ۶۷: زندگانی چه کوته و چه دراز
شمارهٔ ۶۸: روی به محراب نهادن چه سود؟
شمارهٔ ۶۹: زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز
شمارهٔ ۷۰: چون سپرم نه میان بزم به نوروز
شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانی: همی برآیم با آن که برنیاید خلق
شمارهٔ ۷۲: گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟
شمارهٔ ۷۳: گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی
شمارهٔ ۷۴ - در رثای شهید بلخی: کاروان شهید رفت از پیش
شمارهٔ ۷۵: رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور
شمارهٔ ۷۶: ای لک، ار ناز خواهی و نعمت
شمارهٔ ۷۷: بسا که مست در این خانه بودم وشادان
شمارهٔ ۷۸: زان می، که گر سرشکی ازان درچکد به نیل
شمارهٔ ۷۹: می لعل پیش آر و پیش من آی
شمارهٔ ۸۰: کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند
شمارهٔ ۸۱: دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام
شمارهٔ ۸۲: دریغ آن که گرد کرد با رنج
شمارهٔ ۸۳: اگر امیر جهاندار داد من ندهد
شمارهٔ ۸۴: چون گسی کردمت بدستک خویش
شمارهٔ ۸۵: چو در پاش گردد به معنی زبانم
شمارهٔ ۸۶: بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم
شمارهٔ ۸۷: بل تا خوریم باده، که مستانیم
شمارهٔ ۸۸: هست بر خواجه پیچیده رفتن
شمارهٔ ۸۹ - مادر می: مادر می را بکرد باید قربان
شمارهٔ ۹۰: هان!
شمارهٔ ۹۱: شاهی، که به روز رزم از رادی
شمارهٔ ۹۲: یاد کن: زیرت اندرون تن شوی
شمارهٔ ۹۳: یخچه می‌بارید از ابر سیاه
شمارهٔ ۹۴: ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان
شمارهٔ ۹۵: خلخیان خواهی و جماش چشم
شمارهٔ ۹۶: چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟
شمارهٔ ۹۷: خواهی تا مرگ نیابد تو را
شمارهٔ ۹۸: ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو
شمارهٔ ۹۹: جمله صید این جهانیم، ای پسر
شمارهٔ ۱۰۰: لنگ دونده‌ست، گوش نی و سخنیاب
شمارهٔ ۱۰۱: ترنج بیدار اندر شده به خواب گران
شمارهٔ ۱۰۲: با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین
شمارهٔ ۱۰۳: زه!
شمارهٔ ۱۰۴: سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه
شمارهٔ ۱۰۵: من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه
شمارهٔ ۱۰۶: پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل
شمارهٔ ۱۰۷: رفیقا، چند گویی: کو نشاطت؟
شمارهٔ ۱۰۸: زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله
شمارهٔ ۱۰۹: مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی
شمارهٔ ۱۱۰: سپید برف برآمد به کوهسار سیاه
شمارهٔ ۱۱۱: آن چیست بر آن طبق همی تابد؟
شمارهٔ ۱۱۲: ای دل، سزایش بری
شمارهٔ ۱۱۳: بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی
شمارهٔ ۱۱۴: جعد همچون نورد آب بباد
شمارهٔ ۱۱۵: این جهان را نگر به چشم خرد
شمارهٔ ۱۱۶: مار را، هر چند بهتر پروری
شمارهٔ ۱۱۷ - ای آن که غمگنی: ای آن که غمگنی و سزاواری
شمارهٔ ۱۱۸ - گل بهاری!
شمارهٔ ۱۱۹: ای غافل از شمار!
شمارهٔ ۱۲۰ - کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی: تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی
شمارهٔ ۱۲۱ - بوی جوی مولیان آید همی: بوی جوی مولیان آید همی
شمارهٔ ۱۲۲: آن که نماند به هیچ خلق خدای است
شمارهٔ ۱۲۳: مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب
شمارهٔ ۱۲۴: کسی را چو من دوستگان می چه باید؟
شمارهٔ ۱۲۵: آی دریغا!
شمارهٔ ۱۲۶: بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی
شمارهٔ ۱۲۷: ای بر همه میران جهان یافته شاهی
شمارهٔ ۱۲۸: دل تنگ مدار، ای ملک، از کار خدایی
شمارهٔ ۱۲۹: چمن عقل را خزانی اگر
رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱: در رهگذر باد چراغی که تراست
رباعی شمارهٔ ۲: با آن که دلم از غم هجرت خونست
رباعی شمارهٔ ۳: جایی که گذرگاه دل محزونست
رباعی شمارهٔ ۴: دل خسته و بستهٔ مسلسل موییست
رباعی شمارهٔ ۵: تقدیر، که بر کشتنت آزرم نداشت
رباعی شمارهٔ ۶: چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت
رباعی شمارهٔ ۷: ...
رباعی شمارهٔ ۸: بی روی تو خورشید جهان‌سوز مباد
رباعی شمارهٔ ۹: زلفش بکشی شب دراز اندازد
رباعی شمارهٔ ۱۰: چون روز علم زند به نامت ماند
رباعی شمارهٔ ۱۱: جز حادثه هرگز طلبم کس نکند
رباعی شمارهٔ ۱۲: ...
رباعی شمارهٔ ۱۳: نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود
رباعی شمارهٔ ۱۴: آمد بر من، که؟
رباعی شمارهٔ ۱۵: هان!
رباعی شمارهٔ ۱۶: چون کشته ببینی‌ام، دو لب گشته فراز
رباعی شمارهٔ ۱۷: در جستن آن نگار پر کینه و جنگ
رباعی شمارهٔ ۱۸: بر عشق توام، نه صبر پیداست، نه دل
رباعی شمارهٔ ۱۹: واجب نبود به کس بر، افضال و کرم
رباعی شمارهٔ ۲۰: یوسف رویی، کزو فغان کرد دلم
رباعی شمارهٔ ۲۱: در پیش خود آن نامه چو بلکامه نهم
رباعی شمارهٔ ۲۲: در منزل غم فگنده مفرش ماییم
رباعی شمارهٔ ۲۳: در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان
رباعی شمارهٔ ۲۴: دیدار به دل فروخت، نفروخت گران
رباعی شمارهٔ ۲۵: رویت دریای حسن و لعلت مرجان
رباعی شمارهٔ ۲۶: ای از گل سرخ رنگ بربوده و بو
رباعی شمارهٔ ۲۷: ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو
رباعی شمارهٔ ۲۸: چرخ کجه باز، تا نهان ساخت کجه
رباعی شمارهٔ ۲۹: ...
رباعی شمارهٔ ۳۰: زلفت دیدم، سر از چمان پیچیده
رباعی شمارهٔ ۳۱: چون کار دلم ز زلف او ماند گره
رباعی شمارهٔ ۳۲: ای طرفهٔ خوبان من، ای شهرهٔ ری
رباعی شمارهٔ ۳۳: از کعبه کلیسیا نشینم کردی
رباعی شمارهٔ ۳۴: گر بر سر نفس خود امیری، مردی
رباعی شمارهٔ ۳۵: آن خر پدرت به دشت خاشاک زدی
رباعی شمارهٔ ۳۶: دل سیر نگرددت ز بیدادگری
رباعی شمارهٔ ۳۷: با داده قناعت کن و با داد بزی
رباعی شمارهٔ ۳۸: نارفته به شاهراه وصلت گامی
ابیات پراکنده
شمارهٔ ۱: گرچه بشتر را عطا باران بود
شمارهٔ ۲: پیش تیغ تو روز صف دشمن
شمارهٔ ۳: تنت یک و جان یکی و چندین دانش
شمارهٔ ۴: چنان که اشتر ابله سوی کنام شده
شمارهٔ ۵: جز بما دندر این جهان گر به روی
شمارهٔ ۶: گوش توسال و مه برود و سرود
شمارهٔ ۷: درنگ آسا سپهر آرا بیاید
شمارهٔ ۸: شیر آلغده که بیرون جهد از خانه به صید
شمارهٔ ۹: نباشد زین زمانه بس شگفتی
شمارهٔ ۱۰: چو گرد آرند کردارت به محشر
شمارهٔ ۱۱: کمندش بیشه بر شیران قفس کرد
شمارهٔ ۱۲: هر آن چه مدح تو گویم درست باشد و راست
شمارهٔ ۱۳: گیهان ما به خواجهٔ عدنانی
شمارهٔ ۱۴: اگرت بدره رساند همی به بدر منیر
شمارهٔ ۱۵: همی بایدت رفت و راه دورست
شمارهٔ ۱۶: ندیده تنبل اوی و بدیده مندل اوی
شمارهٔ ۱۷: فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شمارهٔ ۱۸: تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟
شمارهٔ ۱۹: جغد که با باز و پلنگان پرد
شمارهٔ ۲۰: تا لباس عمر اعدایش نگردد بافته
شمارهٔ ۲۱: بر روی پزشک زن، میندیش
شمارهٔ ۲۲: ای زان چون چراغ پیشانی
شمارهٔ ۲۳: خاک کف پای رودکی نسزی تو
شمارهٔ ۲۴: به باز کریزی بمانم همی
شمارهٔ ۲۵: همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلحست
شمارهٔ ۲۶: هیچ راحت می‌نبینم در سرود و رود تو
شمارهٔ ۲۷: شب قدر وصلت ز فرخندگی
شمارهٔ ۲۸: لاد را بر بنای محکم نه
شمارهٔ ۲۹: خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست
شمارهٔ ۳۰: بهارچین کن ازان روی بزم خانهٔ خویش
شمارهٔ ۳۱: فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شمارهٔ ۳۲: با دل پاک مرا جامهٔ ناپاک رواست
شمارهٔ ۳۳: معذورم دارند، که اندوه و غیشت
شمارهٔ ۳۴: چه گر من همیشه ستا گوی باشم
شمارهٔ ۳۵: بودنت در خاک باشد، یافتی
شمارهٔ ۳۶: ز مهرش مبادا تهی ایچ دل
شمارهٔ ۳۷: راهی آسان و راست بگزین، ای دوست
شمارهٔ ۳۸: زین و زان چند بود برکه و مه؟
شمارهٔ ۳۹: از جود قبا داری پوشیده مشهر
شمارهٔ ۴۰: بخت و دولت چو پیشکار تواند
شمارهٔ ۴۱: به تو بازگردد غم عاشقی
شمارهٔ ۴۲: ایا بلایه، اگر کارت تو پنهان بود
شمارهٔ ۴۳: گوسپندیم و جهان هست به کردار نغل
شمارهٔ ۴۴: مرده نشود زنده، زنده بستودان شد
شمارهٔ ۴۵: فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شمارهٔ ۴۶: رخ اعدات از تش نکبت
شمارهٔ ۴۷: ای جان همه عالم در جان تو پیوند
شمارهٔ ۴۸: یافتی چون که مال غره مشو
شمارهٔ ۴۹: دل از دنیا بردار و به خانه بنشین پست
شمارهٔ ۵۰: هردم که مرا گرفته خاموش
شمارهٔ ۵۱: چرخ چنینست و بدین ره رود
شمارهٔ ۵۲: ستاخی برآمد از بر شاخ درخت عود
شمارهٔ ۵۳: بدان مرغک مانم که همی دوش
شمارهٔ ۵۴: هر آن کریم که فرزند او بلاده بود
شمارهٔ ۵۵: ماغ در آبگیر گشته روان
شمارهٔ ۵۶: برو، ز تجربهٔ روزگار بهره بگیر
شمارهٔ ۵۷: ماهی دیدی کجا کبودر گیرد؟
شمارهٔ ۵۸: با درفش کاویان و طاقدیس
شمارهٔ ۵۹: اگر من زونجت نخوردم گهی
شمارهٔ ۶۰: مدخلان را رکاب زرآگین
شمارهٔ ۶۱: تا زنده‌ام مرا نیست جز مدح تو دگر کار
شمارهٔ ۶۲: گزیده چهار توست، بدو در جهانهان
شمارهٔ ۶۳: چنان بار برآورد به خویشتن
شمارهٔ ۶۴: فاخته بر سرو شاهرود بر آورد
شمارهٔ ۶۵: علم ابر و تندر بود کوس او
شمارهٔ ۶۶: چون لطیف آید به گاه نوبهار
شمارهٔ ۶۷: به حق آن خم زلف ، بسان منقار باز
شمارهٔ ۶۸: در عمل تا دیر بازی و درازی ممکنست
شمارهٔ ۶۹: تازیان دوان همی آید
شمارهٔ ۷۰: چون سپرم نه میان بزم به نوروز
شمارهٔ ۷۱: نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر
شمارهٔ ۷۲: حسودانت را داده بهرام نحس
شمارهٔ ۷۳: بت، اگرچه لطیف دارد نقش
شمارهٔ ۷۴: از چه توبه نکند خواجه؟
شمارهٔ ۷۵: تو چگونه جهی؟
شمارهٔ ۷۶: بر هبک نهاده جام باده
شمارهٔ ۷۷: همی تا قطب با حورست زیر گنبد اخضر
شمارهٔ ۷۸: بسا کسا!
شمارهٔ ۷۹: بانگ کردمت، ای فغ سیمین
شمارهٔ ۸۰: ای دریغا!
شمارهٔ ۸۱: هر کو برود راست نشستست به شادی
شمارهٔ ۸۲: چون جامهٔ اشن به تن اندر کند کسی
شمارهٔ ۸۳: آه!
شمارهٔ ۸۴: با دو سه بوسه رها کن این دل از درد خناک
شمارهٔ ۸۵: کافور تو با کوس شد و مشک همه ناک
شمارهٔ ۸۶: بس عزیزم، بس گرامی، شاد باش
شمارهٔ ۸۷: یک به یک از در درآمد آن نگار
شمارهٔ ۸۸: خشک کلب سگ و بتفوز سگ
شمارهٔ ۸۹: چو هامون دشمنانت پست بادند
شمارهٔ ۹۰: یار بادت توفیق، روزبهی با تو رفیق
شمارهٔ ۹۱: ای شاه نبی سیرت، ایمان تو محکم
شمارهٔ ۹۲: لبت سیب بهشت و من محتاج
شمارهٔ ۹۳: چرا همی نچمم؟
شمارهٔ ۹۴: گر کند یاریی مرا به غم عشق آن صنم
شمارهٔ ۹۵: تا درگه او یابی مگذرد به در کس
شمارهٔ ۹۶: بام‌ها را فرسب خرد کنی
شمارهٔ ۹۷: بر رخ هزار زهرهٔ ثامور برشکفت
شمارهٔ ۹۸: آرزومند آن شده تو به گور
شمارهٔ ۹۹: هنوز با منی و از نهیب رفتن تو
شمارهٔ ۱۰۰: من بدان آمدم به خدمت تو
شمارهٔ ۱۰۱: داری مرا بدان که فراز آیم
شمارهٔ ۱۰۲: چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون
شمارهٔ ۱۰۳: سرو بودیم چندگاه بلند
شمارهٔ ۱۰۴: بت پرستی گرفته ایم همه
شمارهٔ ۱۰۵: کنه را در چراغ کرد سبک
شمارهٔ ۱۰۶: یکی آلوده‌ای باشد، که شهری را ببالاید
شمارهٔ ۱۰۷: گر همه نعمت یک روز به ما بخشد
شمارهٔ ۱۰۸: گر کس بودی که زی توام بفگندی
شمارهٔ ۱۰۹: میلاو منی، ای فغ واستاد توام من
شمارهٔ ۱۱۰: بسی خسرو نامور پیش ازین
شمارهٔ ۱۱۱: از پی الفغده و روزی به جهد
شمارهٔ ۱۱۲: خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
شمارهٔ ۱۱۳: خود غم دندان به که توانم گفتن؟
شمارهٔ ۱۱۴: به نوبهاران بستای ابر گریان را
شمارهٔ ۱۱۵: به آتش درون بر مثال سمندر
شمارهٔ ۱۱۶: کیر آلوده بیاری و نهی در کس من
شمارهٔ ۱۱۷: هرگز نکند سوی من خسته نگاهی
شمارهٔ ۱۱۸: تلخی و شیرینیش آمیخته است
شمارهٔ ۱۱۹: ای خریدار من ترا بدو چیز:
شمارهٔ ۱۲۰: گرفته روی دریا جمله کشتی‌های بر تو
شمارهٔ ۱۲۱: هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت
شمارهٔ ۱۲۲: به سرو ماند، گر سو لاله دار بود
شمارهٔ ۱۲۳: گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم
شمارهٔ ۱۲۴: به چنگال قهر تو در، خصم بد دل
شمارهٔ ۱۲۵: ازان کوز ابری باز کردار
شمارهٔ ۱۲۶: چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی
شمارهٔ ۱۲۷: آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم
شمارهٔ ۱۲۸: چرا عمر کرکس دو صد سال؟
شمارهٔ ۱۲۹: عاجز شود از اشک و غریو من
شمارهٔ ۱۳۰: دلبرا، زوکی مجال حاسد غماز تو
شمارهٔ ۱۳۱: ای دریغ!
شمارهٔ ۱۳۲: هفت سالار، کندرین فلکند
شمارهٔ ۱۳۳: نیست از من عجب که: گستاخم
شمارهٔ ۱۳۴: گاه آرامیده و گه ارغنده
شمارهٔ ۱۳۵: منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته
شمارهٔ ۱۳۶: از مهر او ندارم بی خنده کام و لب
شمارهٔ ۱۳۷: آتش هجر ترا هیزم منم
شمارهٔ ۱۳۸: به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده
شمارهٔ ۱۳۹: گر نعم‌های او چو چرخ دوان
شمارهٔ ۱۴۰: در راه نشابور دهی دیدم بس خوب
شمارهٔ ۱۴۱: جعدی سیاه دارد، کز کشی
شمارهٔ ۱۴۲: کز شاعران نوندمنم و نوگواره
شمارهٔ ۱۴۳: ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه
شمارهٔ ۱۴۴: بتگک ازان گزیده‌ام این کازه
شمارهٔ ۱۴۵: یک سو کشمش چادر، یک سو نهمش موزه
شمارهٔ ۱۴۶: ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی
شمارهٔ ۱۴۷: خوش آن نبیذ غارچی با دوستان یکدله
شمارهٔ ۱۴۸: ماه تمامست روی دلبرک من
شمارهٔ ۱۴۹: ای بار خدای، ای نگار فتنه
شمارهٔ ۱۵۰: بزرگان جهان چون بند گردن
شمارهٔ ۱۵۱: زلفینک او نهاده دارد
شمارهٔ ۱۵۲: ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز
شمارهٔ ۱۵۳: ایا خورشید سالاران گیتی
شمارهٔ ۱۵۴: گه ارمنده‌ای و گه ارغنده‌ای
شمارهٔ ۱۵۵: مهر جویی ز من و بی مهری
شمارهٔ ۱۵۶: بر تو رسیده بهر دل تنگ چاره‌ای
شمارهٔ ۱۵۷: گه در آن کندز بلند نشین
شمارهٔ ۱۵۸: کار بوسه چو آب خوردن شور
شمارهٔ ۱۵۹: بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا
شمارهٔ ۱۶۰: من کنم پیش تو دهان پر باد
شمارهٔ ۱۶۱: باغ ملک آمد طری از رشحهٔ کلک وزیر
شمارهٔ ۱۶۲: چه نیکو سخن گفت؟
شمارهٔ ۱۶۳: نیل دمنده تویی به گاه عطیت
شمارهٔ ۱۶۴: مرا با تو بدین باب تاب نیست
شمارهٔ ۱۶۵: آهو ز تنگ کوه بیامد به دشت و راغ
شمارهٔ ۱۶۶: از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی
شمارهٔ ۱۶۷: جهانا، همانا کزین بی‌گناهی
شمارهٔ ۱۶۸: به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا
شمارهٔ ۱۶۹: ای آن که از عشق تو اندر جگر خویش
شمارهٔ ۱۷۰: ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی
شمارهٔ ۱۷۱: شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی
شمارهٔ ۱۷۲: زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من
شمارهٔ ۱۷۳: سروست آن یا بالا؟
شمارهٔ ۱۷۴: آمد این نوبهار توبه شکن
شمارهٔ ۱۷۵: شاعر شهید و شهره فرالاوی
شمارهٔ ۱۷۶: جز برتری ندانی، گویی که آتشی
شمارهٔ ۱۷۷: ای مایهٔ خوبی و نیک نامی

محصولات مشابه

بیشتر