محتوای و ژانر کتاب مغازه خودکشی، «کمدی سیاه یا کمدی تلخ» می باشد. این روش به گونه ای، نوشتار طنز نامیده شده که ژان تولی درصدد است موضوع هایی که «آن قدر سخت و دردناک هستند که صحبت کردن درباره آن ها به راحتی ممکن نیست. مسائلی چون فقر، جنایت، مرگ، خودکشی، خشونت، نژادپرستی، تبعیض جنسیتی و از این دست موضوعات» را به گونه ای طنزآلود به آن ها بپردازد. خلاصه کتاب مغازه خودکشی، افسردگی و به دنبال معنای مرگ و زندگی گشتن در دروه آخرالزمان است.
خلاصه کتاب مغازه خودکشی
مغازه خودکشی کتابی است تخیلی که در رابطه با «معنای مرگ و ارزش زندگی» می باشد. روایت این اثر، قصه ی خانواده ای می باشد که اداره ی یک مغازه ای را بر عهده دارند که آن جا هم محل زندگی آنان است و هم محل کسب درآمد. این مغازه، یک مغازه ی معمولی با اجناس معمولی نیست؛ در آن جا انواع «ابزار و ادواتی برای انواع گوناگون خودکشی فروخته می شود؛ از انواع سم تا طناب های دار، انواع سلاح کمری مناسب برای انتحار تا ویروس های کشنده». آن چیزی که این مغازه را عجیب و مرموز نشان می دهد آن است که موقعیت مکانی این مغازه از نظر زمانی و مکانی نامشخص است.
موضوع کتاب مغازه خودکشی، افسردگی و به دنبال معنای مرگ و زندگی گشتن در دروه آخرالزمان است.
شخصیت های کتاب مغازه خودکشی عبارتند از: پدر خانواده که میشیما نام دارد و مدیریت خانه و مغازه را بر دوش اوست. مادر خانواده لوکریس است. ونسان پسر بزرگ خانواده، مرلین دختر خانواده وآلن که قهرمان داستان کتاب است پسر کوچک خانواده می باشد.
دانلود کتاب مغازه خودکشی
نسخه الکترونیک این کتاب در نرم افزار فراکتاب از دو ناشر و مترجم متفاوت عرضه شده است. دانلود کتاب مغازه خودکشی را در نرم افزار انجام دهید.
مغازه خودکشی
مغازه ی خودکشی
خرید کتاب مغازه خودکشی
این کتاب از سه ناشر و مترجم متفاوت تا لحظه تنظیم این مطلب در فراکتاب عرضه شده است. کتاب اول را میتوانید با تخفیف ویژه خریداری کنید.
مغازه خودکشی
مغازه خودکشی
برشی از متن کتاب مغازه خودکشی
فصل دوم
«آلن! چند بار باید بهت بگم؟ وقتی مشتری ها از مغازه مون خارج می شن، بهشون نمی گیم به امید دیدار، می گیم خدانگهدار، برای این که دیگه قرار نیست برگردن. کی می خوای اینو تو اون کله ی پوکت فرو کنی؟»
لوکریس توواچ عصبانی وسط مغازه ایستاده و کاغذی رو پشتش در دست گره کرده اش پنهان کرده. با تکان های بدنش از عصبانیت کاغذ در دستش می لرزه. کوچک ترین فرزندش با شلوارک جلوش ایستاده و با صورتی بشاش و سرزنده رو به بالا بهش خیره شده. مادر خم شده و به شدت سرزنشش می کنه «و دیگه این که، می تونی این بشاش بودن رو کنار بذاری.» – اداش رو در می آره – «صبح به خییییر! وقتی مردم میآن تو، با صدای محزون و سوگوار باید بهشون بگی: روز وحشتناکیه، مادام.
یا: امیدوارم اون دنیاتون بهتر باشه، موسیو. و لطفا، لطفا، دیگه لبخند نزن! می خوای همه ی مشتری هامون رو بپرونی؟ این علاقه ی بی منطق به خوشامدگویی به آدم ها با چرخوندن چشم هات و تکون دادن انگشت هات کنار گوش هات رو از کجا آوردی؟ فکر می کنی مشتری ها می آن این جا لبخند تو رو ببینن؟ کم کم داره می ره رو مخم. مجبوریم یا برات پوزه بند بخریم یا کاری کنیم که به حرف هامون عمل کنی!»
مادام توواچ، با قد صد و شصت و دو سانتیمتر و در اواخر دهه ی چهل سالگیش، داره از عصبانیت دیوونه می شه. موهای قهوه ای نسبتا کوتاهش رو داده پشت گوش هاش، ولی طرهی گیسوی بالای ابروش کمی شادابی به مدل موهاش بخشیده و اما موهای مجعد و بلوند آلن وقتی مادرش سرش داد می کشه، انگار که پنکه بهشون خورده باشه، به پرواز در میآن.
