کتاب دکل

مستند داستانی گام دوم انقلاب

5 از 1 نظر

کتاب چاپی

صفحات کتاب : 339

خلاصه کتاب دکل

معرفی کتاب دکل

دکل، اولین کتاب داستانی با محوریت بیانیه گام دوم انقلاب است که ماجرای آن در یک دبیرستان و در قالب هشت زنگ، به تصویر کشیده شده است. 

 

هدف اصلی از تدوین کتاب دکل، این است که متن مهم بیانیه گام دوم انقلاب که توسط رهبر معظم انقلاب حفظه الله در 22 بهمن ماه 1397 ابلاغ شده است، در قالب یک داستان جذاب در معرض مطالعه جوانان عزیز قرار گیرد. 

 

لازم به ذکر است که به فراخور فضای کلاس، به سوالات و شبهات کلیدی دانش آموزان، با تفسیر و تحلیل مفصل پرداخته شده است که تمام فرازها و متن بیانیه گام دوم، به شکل پراکنده و در داخل [قلاب]، مشخص شده است. 

 

نویسنده در صدد شرح تفصیلی تمام فراز های بیانیه گام دوم انقلاب نبوده اما به فراخور فضای کلاس و برخی سوالات و شبهات کلیدی دانش آموزان بخش هایی از بیانیه، با تفسیر و تحلیل مفصل همراه شده است. با این حال در این کتاب تمام فرازها و متن بیانیه گام دوم به شکل پراکنده و در داخل [قلاب] مشخص شده است.  از ویژگی های این کتاب، پاسخگویی به حدود ۳۰ شبهه و سوال اساسی نسبت به مسائل سیاسی روز و انقلاب است که عمدتاً در ذهن جوانان ما دور می زند. امتیاز دیگر آن آشنایی با مبانی نظام اسلامی ایران و آموزش غیر مستقیم ملاک ها و معیارهای دفاع از انقلاب است.

سیر عقلی و منطقی گفتگوهای این مستند داستانی از دیگر ویژگی های کتاب دکل است که با ادبیات جوان و مثالهای کاربردی و جوان پسند آمیخته است.  با مطالعه ی این کتاب، نگاه خواننده نسبت به نظام جمهوری اسلامی ایران تقویت و یا اصلاح می گردد. این کتاب تولیدکننده ی تحلیل های کلان و غیرسطحی نسبت به مسائل داخلی و بین المللی است. دکل، می تواند خواننده را برای پاسخگویی به بسیاری از شبهات مبنایی که توسط دشمن در فضای مجازی و بر علیه انقلاب مطرح می شود مسلّح گرداند. 

گزیده ای از کتاب دکل

فضا به گونه ای شده بود که باید وارد مرحله ی بعدی عملیات می شدم. رفتم سمت میز معلّم. زیپ کیفم را کشیدم و لب تاب را بیرون آوردم. دکمه ی پاور را زدم و در فاصله ی بالا آمدن ویندوز، سیم ویدئو پروژکتور را وصل کردم. در همین اثنا، باز کمی پارازیت انداختن شروع شد؛ آرش! پرده ها را بکش، حاج آقا می خواهد برایمان فیلم مارمولک بگذارد. حاج آقا! فیلم خفن ندارید؟ بابا دهانت را ببند، می خواهی حاج آقا آمارمان را بدهد آقای نادری؟ هوس گونی کردی؟  پرده ها را کشیدند که مصادف شد با بالا آمدن اوّلین صفحه و اسلاید پاورپویینت که تصویر امام خمینی «ره» روی پلّه هواپیما بود و بالای آن، جمله ی «انقلاب ما انفجار نور بود» به چشم می خورد.

یکی از ردیف وسط گفت: عجب ضدّ حالی، ما را بگو فکر کردیم حاج آقا می خواهد به ما فیلم نشان بدهد. فضای کمی تاریکِ کلاس، بعضی ها را برای تکّه پرانی، راحت تر کرده بود: انقلاب کیلو چند؟ حاج آقا! انقلاب، مردم را از گرانی، منفجر کرده. حاج آقا! اصلاً برای چه آخوندها انقلاب کردند؟ چقدر به شما پول می دهند تا از انقلاب دفاع کنید؟ نَم نَمک موج رادیو فردا و حرف هایی از جنس آمد نیوز و ایران اینترنَشنال، خودی نشان می داد.

البتّه تعداد آن هایی که این حرف ها را طوطی وار در فضای کلاس رها می کردند، خیلی کم بود؛ سه یا چهار نفر. یک عدّه هم آتش بیار معرکه بودند. بعضی ها هم در این وضعیّت، برای این که اوضاعِ به ظاهر نافرم و بدجور کلاس را کنترل کنند، گاهی نقش سوت قطار را بازی می کردند و صدای «هیس»شان، پرده ی گوش آدم را می لرزاند. برگشتم سمت پرده ی ویدئوپروژکتور. سمت راست، یک قسمت از تخته ی کلاس پیدا بود. ماژیک را برداشتم و با حوصله و سر صبر نوشتم «بسم الله الرّحمن الرّحیم». از اوّلِ «بای» بسم الله، طبق روال همیشگی، در دلم به امام عصر (عجّل الله تعالی فرجه الشّریف) متوسّل شدم و از حضرت خواستم آنچه را رضایت دارد بر زبانم جاری کند و بهترین دعاهای خود را شامل حال این بچّه ها نماید.

به «میمِ» رحیم که رسیدم، به ذهنم جرقّه ای زد، برگشتم سمت بچه ها و بادی به گلو انداختم و با صدای بلند و شمرده شمرده گفتم: «بسم الله الرحمن الرحیم». صوت بلندم نگاه ها را متوجّه من کرد. سکوت غیر قابل پیش بینی ای بر کلاس حاکم شد. بهترین موقع برای استفاده ی حدّاکثری از این فضای زودگذر بود. سه سوته با همان صدای رسا و محکم و با گره به ابروها گفتم: آقای عزیز، ببین چه می گویم. آن هایی که مثل من به انقلاب آخوندها انتقاد دارند، خیلی سریع از جایشان بلند شوند! بچّه ها که انتظار شنیدن چنین حرفی را از من نداشتند، گوششان را تیز کردند.

می شد از چشمان بهت زده شان فهمید که هنوز پیام به مغزشان نرسیده یا اگر رسیده، چنان محکم اصابت کرده که به سیستم مغزی شان ضربه ی ناجوری زده. تصمیم گرفتم یک بار دیگر آن پیام را مخابره کنم؛ این سری برای این که بعضی ها از خواب بیدار شوند، دست هایم را محکم به هم کوبیدم. نمی دانستم اینقدر صدا می دهد، طفلکی بچّه های ردیف اوّل از صدای دستانم جا خوردند. گفتم: آقا، مگر نشنیدی؟ عرض کردم آن هایی که مثل من، مانند من و شبیه من، منتقد انقلاب آخوندها هستند، قیام کنند.

نکند جا زدید؟ نه گونی در کار است و نه آمار دادن. مرد باشید و بلند شوید، بایستید! گویا این حرف آخری من، رگ غیرتشان را نشانه گرفت. از سی نفر، بیست و پنج نفرشان، آرام آرام سر پا ایستادند. صدای پچ پچ به گوش می رسید. مشخّص بود ایستاده ها بدجور در برزخ هستند. نمی دانستند الان چه اتّفاقی قرار است بیفتد. دو-سه نفر از انتهای کلاس با زیرکی نشستند. صدایم را بردم بالا و گفتم: آن هایی که نشستند، بلند شوند. چرا دودَره می کنی؟ یک مرد نباید سست عنصر باشد. سریع مثل فنر دوباره خبر دار ایستادند.

پیدا بود دل بعضی شان دارد مثل سیر و سرکه می جوشد. چند نفرشان واضح بود برای این که حقّ رفاقت را ادا کنند، به خاطر دوستانشان ایستاده بودند. نفس ها در سینه حبس شده بود. هر زمزمه ای که گه گداری از گوشه و کنار کلاس به گوش می رسید، با نگاه زیرچشمی من در دم خفه می شد. شاید فکر می کردند می خواهم زهرچشم بگیرم. یکی شان که قیافه اش در مایه های آرنولد فشرده و کمی سینه اش جلو بود، ذرّه ای جرأت به خودش داد و برای این که بگوید لوتی را نباخته گفت: حاج آقا! چه کار می خواهید بکنید؟ چشم غُرّه ای رفتم. انگشتم را گذاشتم روی بینی؛ آرام و کشدار گفتم: هیس! می دانستم اگر یک نفرشان سکوت را می شکست، بقیه هم مثل بازی دومینو، دست خودشان نبود و مجبور بودند لب بجُنبانند.

لذا بی درنگ با صدای قوی گفتم: خب، حالا گوش کن! آن هایی که نشسته اند، به سرعت بیرون بیایند و رو به روی تخته بایستند!

کتاب های مرتبط

بیشتر

برچسب ها

مشخصات

نوع اثر : کتاب

صفحات کتاب : 339

کنگره : ‏‫‬‮‭PIR8334

دیویی : ‏‫‭8‮فا‬3/62

کتابشناسی ملی : 7395645

شابک : ‫‬‮‭978-622-285-008-1

سال نشر : 1399

نظرات