کتاب همین یک نفر نوشتۀ رعنا زراعت گر، داستانی ایرانی با درون مایه ای اجتماعی است.

در بخشی از کتاب همین یک نفر می خوانیم:

خوب است که انسان هر چند وقت یک بار به طور عمد اشتباه کند. این به ما یادآوری می کند که همه ممکن است اشتباه کنند. اگر همیشه سعی کنیم بی نقص باشیم هم قطعاً موفق نمی شویم اما خودمان فکر می کنیم بهترین آدم دنیاییم. در این صورت به دیگران حق اشتباه کردن را نمی دهیم. هرچقدر هم تلاش کنیم فقط تلاشی بیهوده است که تنها حاصلش فاصله گرفتن دیگران از ماست.

در این صورت دیگران را به خاطر اشتباهات هر چند کوچکشان سرزنش می کنیم در حالی که خودمان اشتباهات بزرگ تری را مرتکب می شویم. ما می گوییم تحمل اشتباه را نداریم اما اکثر مواقع فقط تحمل اشتباهات دیگران را نداریم نه اشتباهات خودمان. همان گونه که وقتی می گوییم از دروغ بدمان می آید منظورمان فقط دورغ شنیدن است نه دروغ گفتن.

فکر می کنم حتی لازم است گاهی بخشیده نشویم تا بفهمیم بخشیده نشدن آن هم درحالی که معذرت خواهی کرده ای چه حسی دارد. لازم است در یک اتفاق همیشه در یک مقام خاص نباشیم. گاهی بخشش بطلبیم و گاهی بخشش کنیم. برای خیلی ها مرگ وحشتناک است چون نمی دانند چه چیزی در انتظار آن هاست اما برای من وحشتی وجود ندارد. من به مرگ اندیشیده ام و فکر نمی کنم چیز جدیدی در آن باشد.

به هرحال در زندگی دنیایی هم نمی دانیم چه چیز در انتظار ماست. تنها تفاوت این است که جسم محدود است پس عذاب ها و دردهایش هم محدود اند اما روح محدودیتی ندارد پس برای دردهایش هم محدودیتی نیست. اما موضوع آرامش بخشش هم این است که این مسئله درباره ی خوشی ها و لذت ها هم صدق می کند.

نظرات کاربران و نقد و بررسی همین یک نفر