صفحات کتاب

کنگره

دیویی

کتابشناسی ملی

شابک

سال نشر

<h2 style="text-align: justify;">معرفی کتاب حکایت&zwnj; های کهن از ضرب&zwnj; المثل&zwnj; ها (جلد اول)&nbsp;</h2>
<p style="text-align: justify;">ضرب&zwnj;المثل یا زبانزد گونه&zwnj;ای از بیان است که معمولاً تاریخچه و داستانی پندآموز در پس بعضی از آن&zwnj;ها نهفته&zwnj; است. بسیاری از این داستان&zwnj;ها از یاد رفته&zwnj;اند، و پیشینهٔ برخی از امثال بر بعضی از مردم روشن نیست، با این حال، در سخن به&zwnj;کار می&zwnj;رود.</p>
<p style="text-align: justify;">ضرب&zwnj;المثل&zwnj;ها ریشه در ماجراها و قضایای تاریخی دارند. البته بعضی از آن ها ریشه در دین، آداب و مناسک مذهبی نیز دارند. بعضی دیگر از ضرب&zwnj;المثل&zwnj;ها ریشه&zwnj;ی اسطوره&zwnj;ای یا حماسی دارند. در زبان فارسی گنجینه&zwnj;ی عظیمی از ضرب&zwnj;المثل&zwnj;ها وجود دارد که با بازخوانی آنها می&zwnj;توان با میراث فرهنگی خود آشنا شد و به مجموعه&zwnj;ای از حکمت&zwnj;ها و نکته&zwnj;های آموزنده دست یافت.</p>
<p style="text-align: justify;">ضرب&zwnj;المثل&zwnj;ها روایتی کوتاه و پرمعنی و دارای مفاهیم عمیقی هستند. یادگیری آن ها و به کار بردن به موقع مَثَل، هنر است و اگر به موقع استفاده نشود ممکن است صورت خوشی نداشته باشد. یک جامعه ممکن است به هر دلیلی دچار تغییر شود؛ اما مثل&zwnj;ها، داستان&zwnj;ها و افسانه&zwnj;ها دستخوش تغییر و تحریف نمی&zwnj;شوند. بهترین گزینه برای یادگیری ضرب&zwnj;المثل&zwnj;ها، علاوه بر پرسیدن از بزرگترها که شیرینی خود را دارد، خواندن کتاب&zwnj;هایی درباره ضرب&zwnj;المثل&zwnj;های ایرانی است.</p>
<p style="text-align: justify;">نویسنده در <strong>کتاب</strong> <strong>حکایت&zwnj;های کهن از ضرب&zwnj;المثل&zwnj;ها (مجموعه دوجلدی) </strong>سعی دارد تا خواننده را با گلچینی از ضرب&zwnj;المثل&zwnj;های ایرانی آشنا کند.</p>
<h2 style="text-align: justify;">گزیده کتاب حکایت&zwnj; های کهن از ضرب&zwnj; المثل&zwnj; ها (جلد اول)&nbsp;</h2>
<p>ناصرالدین&zwnj;شاه چهارمین پادشاه سلسله قاجار بسیار خوش&zwnj;گذران بود و علاقه زیادی به تفریح و خوردن داشت، او هر چند ماه یک بار تمام فعالیت دولت مردان را تعطیل کرده و همه را به یکی از ییلاقات خود می&zwnj;برد تا مشغول پختن آش شوند، پس وزیر و وکیل و بزرگان مملکت آماده پخت آش همایونی می&zwnj;شدند و هر یک مسئولیتی را بر عهده می&zwnj;گرفت.</p>
<p>هر یک از کارگزاران دربار بدون توجه به سمَتی که داشتند، باید در پخت آش مشارکت می&zwnj;نموده و دستور پخت آش را نیز خود شخص شاه می&zwnj;داد که نوع و مقدار مواد اولیه چه باشد، چون در آن زمان کسی مهارت آشپزی کردن را نداشت، آشفتگی و بی نظمی&zwnj;هایی نیز اتفاق می&zwnj;افتاد. هر یک از درباریان برای چاپلوسی و این که خودی نشان دهند، نهایت خدمت خود را به جای انجام دادن کار مردم در پختن آش ثابت می&zwnj;کرد تا در چشم شاه و نزدیکانش بیشتر مطرح گردد. در این نوع آشپزی کردن هرکس دنبال منافع شخصی خود بوده و توجهی به بی نظمی&zwnj;ها و آشفتگی&zwnj;هایی که پیش می&zwnj;آمد، نمی&zwnj;کردند. این ضرب&zwnj;المثل در موردی به کار می&zwnj;رود که به دلیل بی&zwnj;نظمی در انجام کار نه آغازش مشخص بود و نه پایان و انتهای کار پس می&zwnj;گویند کار آش شله قلمکار شده است.</p>

فروشگاه اینترنتی فراکتاب

نظرات کاربران و نقد و بررسی حکایت های کهن از ضرب المثل ها (جلد اول)