صفحات کتاب

کنگره

دیویی

کتابشناسی ملی

شابک

سال نشر

<h2>معرفی کتاب پانزده ساله&zwnj;ام و نمی&zwnj;خواهم بمیرم</h2>
کتاب&nbsp;پانزده ساله&zwnj;ام و نمی&zwnj;خواهم بمیرم نوشته کریستین آرنوتی با ترجمه پرویز شهدی منتشر شده است. پانزده ساله&zwnj;ام و نمی&zwnj;خواهم بمیرم، یکی از پرفروش&zwnj;ترین کتاب&zwnj;های جهان در سال 2009، روایت تاثربرانگیز کریستین آرنوتی از خاطرات دوران نوجوانی اوست. این داستان با توانایی و سبک لطیف او، چگونگی از هم پاشیدن یک زندگی عادی در دوران جنگ را به تصویر می&zwnj;کشد. کریستین، از سن پانزده سالگی خود، در سال 1945، داستانی تکان&zwnj;دهنده از وحشت، مرگ، گرسنگی، تشنگی و تجاوز می&zwnj;گوید. 
از روزهایی که او و خانواده&zwnj;اش از ترس رژه&zwnj;ی نظامی ارتش آلمان و روس در دوران محاصره&zwnj;ی بوداپست در زیرزمین خانه خود پنهان شده&zwnj; بودند. دعا برای زنده ماندن، پرسیدن مداوم این سؤال از خود که آیا روزی این تجربیات هولناک پایان خواهند یافت، سوگواری به خاطر از دست دادن دوستان پناهنده در زیرزمین و &nbsp;دست یافتن به آرامش، افکار و رویاها از مسائلی هستند که شخصیت&zwnj;های داستان با آنها دست و پنجه نرم می&zwnj;کنند. نوشته&zwnj;های او، شرح وقایع تاریخی هولناک اما متهورانه، از هراس و وحشت جنگ است. 
پانزده ساله&zwnj;ام و نمی&zwnj;خواهم بمیرم شاهکاری در ادبیات جنگ است. داستانی که توانایی نمایش خشونت&zwnj;ها، سایه&zwnj;ها و سکانس&zwnj;های پرتنش یک فیلم را داراست، فیلمی واقعی از خشونت&zwnj;ها و بیرحمی&zwnj;های دوران جنگ. لحن صمیمی و ساده&zwnj;ی نوشته&zwnj;اش که از وجودی رنج&zwnj;کشیده و دربه&zwnj;دری&zwnj;دیده، سرچشمه گرفته و عاری از هرگونه پیرایه&zwnj;ای است، بی&zwnj;اختیار در دل خواننده می&zwnj;نشیند. در بیان آن&zwnj;چه به سر او و خانواده&zwnj;اش و بسیاری از آدم&zwnj;های دیگر طی این دوران مصیبت&zwnj;بار آمده، هیچ&zwnj;گونه واژه&zwnj;ی فاخر و تزیینی به کار نبرده، شرح درد و رنج&zwnj;هایی است از دلی آزرده و از زبان دختر نوجوانی که زندگی&zwnj;اش به&zwnj;جای شادکامی و لذت، جز ترس از مرگ، گرسنگی، نگرانی، دربه&zwnj;دری و نومیدی چیزی به خود ندیده و درنتیجه به&zwnj;قول معروف سخن کز دل برآید، لاجرم بر دل نشیند، در خواننده، اثری ژرف به&zwnj;جا می&zwnj;گذارد...
<h2 style="text-align: justify;">گزیده کتاب پانزده ساله&zwnj;ام و نمی&zwnj;خواهم بمیرم</h2>
آن روز غروب با آمدن پیستا، خود را رهاشده احساس کردیم. شب کم&zwnj;وبیش فرود آمده بود، ولی شب و روز دیگر برای&zwnj;مان مفهومی نداشتند، زیرا در این زیرزمین نمناک، در ساختمانی واقع در حاشیه&zwnj;ی رود دانوب که در آن زندانی شده بودیم، متوجه گذشت شب و روز نمی&zwnj;شدیم. <o:p></o:p>&nbsp;&nbsp;بااین&zwnj;همه ساعت&zwnj;ها با وقار و آرامش گذشت زمان را نشان می&zwnj;دادند، عقربه&zwnj;ها بدون هیچ شتابی دور صفحه&zwnj;ی ساعت حرکت می&zwnj;کردند: دوهفته بود یا دوسال که ما مانند موش&zwnj;های کور در این زیرزمین زندگی می&zwnj;کردیم؟ نمی&zwnj;دانم. <o:p></o:p>یعنی در این زیرزمین تاریک با در و دیوارهای دودآلود، &laquo;امروز&raquo; و &laquo;فردایی&raquo; وجود داشت، یا یک ابدیت بود؟ 
<o:p></o:p>سه روز نخست به&zwnj;سرعت سپری شدند. با هر قرچ&zwnj;قرچ پله&zwnj;ها به خودمان می&zwnj;گفتیم: روس&zwnj;ها آمدند، جنگ در این نزدیکی&zwnj;ها پایان گرفته، حالا می&zwnj;توانیم برویم بالا توی اتاق&zwnj;هامان و سررشته&zwnj;ی زندگی روزمره&zwnj;مان را از جایی که ناگهان گسسته بود، از سر بگیریم: خواندن کتاب&zwnj;های نیمه&zwnj;تمام را ادامه بدهیم، نواختن سوناتی را که دفتر نت&zwnj;هایش هنوز روی پیانو به&zwnj;جا مانده بود، دوباره شروع کنیم، دفترچه&zwnj;ای را که روکشی آبی داشت باز کنیم و انشای ناتمام&zwnj;مان را به&zwnj;زبان مجارستانی به&zwnj;پایان برسانیم.

فروشگاه اینترنتی فراکتاب

نظرات کاربران و نقد و بررسی پانزده ساله ام و نمی خواهم بمیرم