معرفی کتاب پرنده‌های بی‌بال

پروانه (صدیقه) حیدری در رمان پرنده‌های بی‌بال با بهره‌گیری از نثری روان و احساسی، به تصویرگری زندگی نوجوانان به‌ویژه دختران در بستر تحولات دهه ۶۰ ایران می‌پردازد. این اثر که بر زندگی شخصیت اصلی داستان، «هانیه»، متمرکز است، به مسائل عمیقی از قبیل دوستی، جدایی، بلوغ، مهاجرت و تأثیر جنگ بر زندگی عادی مردم می‌پردازد.

داستان با صحنه اتمام امتحانات و فارغ‌التحصیلی هانیه و دوستانش از مدرسه راهنمایی آغاز می‌شود. این لحظه، که آکنده از هیجان و در عین حال دلتنگی برای روزهای گذشته است، نقطه شروعی برای روند تحولات بعدی محسوب می‌شود. هر یک از شخصیت‌ها از جمله هانیه، مریم و زهره، به دنبال سرنوشتی متفاوت قرار می‌گیرند؛ عده‌ای مجبور به ترک شهر و حتی کشور می‌شوند و برخی دیگر با محدودیت‌های خانوادگی و اجتماعی روبرو می‌گردند. هانیه، که به عنوان نمادی از نوجوانی کنجکاو و احساسی ترسیم شده است، سعی می‌کند با این تغییرات زندگی خود و اطرافیانش کنار بیاید. حوادث داستان که از فضای مدرسه و دوستی شروع شده، به تدریج ابعاد بزرگتری به خود می‌گیرد و به ماجراهایی چون مهاجرت، ازدواج اجباری یکی از دوستانش (کبری) و جدایی از عزیزان منتهی می‌شود.

از نظر سبک روایت، داستان به صورت سوم شخص و عمدتاً از دیدگاه هانیه پیش می‌رود. اگرچه ساختار روایی خطی است، اما استفاده از فلش‌بک‌ها و بازگشت به خاطرات شخصیت‌ها، به غنای اثر افزوده است. همچنین روایت جزئی‌نگرانه اثر، با تمرکز بر احساسات و روابط بین شخصیت‌ها، عمق قابل توجهی به داستان بخشیده و آن را به اثری تأثیرگذار و ملموس تبدیل کرده است.

گزیده کتاب پرنده‌های بی‌بال

حالش اصلاً خوب نبود. از گریه زیادی هم چشم‌هاش، هم صورتش قرمز شده بود. کمی آب به صورتش زد تا خنک بشود. زلالی و خنکی آب کمی حالش را جا آورد. دلش نمی‌خواست برود توی خانه، ولی گرمای آفتاب و خستگی باعث شد با دشواری از جا بلند شود و برود داخل. مادرش با دلسوزی نگاهش کرد. وقتی این حال او را دید، دیگر چیزی نگفت. هانیه تا شب تو خودش بود. اصلاً حوصله حرف زدن با هیچکس را نداشت. طبقه بالا دراز کشیده بود و نگاهش به سقف مانده بود. وقتی پدرش از سرکار برگشت، چند بار از پایین صدایش کردند، اما باز از اتاقش بیرون نیامد...

نظرات کاربران و نقد و بررسی پرنده های بی بال