مولانا جلال الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد. بشنو این نی چون شکایت می کند از جداییها حکایت می کند *** کز نیستان تا مرا ببریده اند در نفیرم مرد و زن نالیده اند *** سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق *** هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش

مثنوی معنوی (دفتر چهارم)

گنجور

تعداد صفحات نسخه دیجیتال

فروشگاه اینترنتی فراکتاب

نظرات کاربران و نقد و بررسی مثنوی معنوی (دفتر چهارم)