کتاب محله ی گم شده

...هیچ‌وقت در پاریس، چنان گرمای شبانه‌ای را حس نکرده بودم، و همین موضوع حس غیرواقعی‌بودنی را که در دل این شهرِ شبح‌وار تجربه می‌کردم، افزایش می‌داد.شاید خود من شبح بودم؟ دنبال چیزی می‌گشتم تا خودم را به آن بند کنم...*از متن کتاب*** ...شخصیت‌های مودیانو همیشه ناآرام هستند و هیچ‌وقت احساس آرامش نمی‌کنند.آنها درباره‌ی هیچ‌چیز اطمینان ندارند؛ نه درباره‌ی رگ و ریشه‌ی خود، نه سرگذشت خود، نه حافظه‌ی خود، نه زندگی‌ای که از سَر می‌گذرانند و نه احساساتشان.فقط سعی می‌کنند تا آن‌جا که می‌توانند زنده بمانند.آدم‌هایی هستند متعلق به گذشته؛ دیگر وجود ندارند، یا این‌که تقریباً دیگر وجود ندارند...اشباحی شناور در زمان حال که فقط به‌واسطه‌ی روزگاری که از سَر گذرانده‌اند زنده‌اند و همواره در کمین چیزی هستند که بتواند آنها را دوباره به دوره‌ای ناپدیدشده وصل کند...*از مقدمه‌ی کتاب