کتاب مرگ تک فرزند دوم

از آفریدن قهرمانان داستان‌­هایت و این‌که این شخصیت­‌ها هنوز زنده هستند چه احساسی داری؟ در ورای این سؤال سخنی از ساراماگو به‌ذهنم رسید که می‌­گوید: «نویسندگان می‌توانند شخصیت­‌های بیافرینند که از انسان‌­های معمولی عمر بیشتری داشته باشند»، آیا شخصیت محبوبی در داستان‌­هایت وجود دارد که قرابتی با تو داشته باشد و احساس کنی که هنوز زنده است؟
برای من، شخصیت اشرف در رمان مرگ تک‌فرزند دوم زنده‌­ترین شخصیتی است که تا حد زیادی به خود من شبیه است.
چرا؟
شاید تعبیر این امر کمی دشوار باشد، اشرف در وضعیت تک‌فرزندی زندگی می­‌کند، من نیز تک‌فرزند بودم.تک‌فرزند پسر در میان تعداد زیادی از خواهران.کودکی خود را در میان تعدادی از خواهران به‌سر بردم.همچنین هر دوی ما در وضعیت نارضایتی از جهان به‌سر برده‌­ایم.البته دلایل این عصیان و ناراحتی شاید متفاوت باشد، اما بر این باورم هر دوی ما در نوجوانی و کودکی خود دارای تجربه‌­های مشترکی هستیم.مرگ تراژیک او شاید تصویری از مرگ کودکی من باشد.همان اندازه که مرگ اشرف مرگی سیاسی است و به‌دست عده‌­ای از مردم و دوستانش کشته می‌­شود، به همان اندازه شبیه به مرگ کودکی من است.درست است که من برادر نداشته­‌ام، اما به‌نوعی می­‌توان مرگ اشرف را نماد و سمبل مرگ دوران کودکی دانست، که در آن‌جا بسیار به زندگی من شبیه است.

(از مصاحبه با بختیار علی، در رادیو کردی، برنامه­‌ی زایله)