کتاب نگرشی به مدیریت اسلامی، نوشته نویسندگانی چون هادی پورشافعی و عبدالرضا خدری خان آبادی، مدیریت در اسلام را هنر کشف استعدادها و فرایند تجهیز، تعلیم و هدایت نیروها در جهت اهداف سازمانی می داند که به تعالی انسان منجر می شود.

هدف در مدیریت اسلامی، «انسان» و رشد او به سوی الله است. پس مدیریتی که زمینه رشد انسان را به سوی الله فراهم کند و مصادیق کتاب، سنت و سیر و روش پیامبر (ص) و امامان معصوم (ع) جهت رسیدن به اهداف یک نظام در ابعاد مختلف، همانند یک محور، مدار و قطب عمل کند، مدیریت اسلامی نامیده می شود.

همچنین در کتاب نگرشی به مدیریت اسلامی، مدیریت، هدف اساسی رشد انسان و تعالی وی است. انسانی که سیر استکمال و صعودیاش در گرو قرب خداوندی است که معنی می‏ یابد. هر بیان و گفتاری، هر نیّتی هر اقدام و رفتاری که سمت و سوی خداوند نداشته باشد، مطرود است. همه این ها، از او، برای او و بسوی اوست. فرهنگ اسلامی سرشار از مهم ترین روش های خوب مدیریت بوده و قدرت و تأثیر این مدیریت بسیار عالی است تا آنجایی که در عصر پیامبر اعظم (ص) و دوران ائمه معصومین (علیهم السلام) از جامعه ای فقیر و ناتوان که گرفتار جنگ های قبیله ای بر سر مسائل کم ارزش قومی بود، جامعه ای نوین و متعالی ساخت به طوری که طی مدت زمانی کوتاه بر بزرگ ترین امپراتوری های زمان خود پیروز شد و تمدن عظیم و ماندگاری را بنیان گذاشت.

به نظر می ‏رسد مسأله نخست انسان امروز در این جهان متحول، توسعه پایدار و همه جانبه و رها ساختن از جهل و فقرآموزشی، تربیتی و فرهنگی است. بدیهی است رهایی از مشکلات و دست یابی به سطح قابل قبولی از پیشرفت، امکان پذیر نیست مگر با اندیشه، تفکّر و مدیریت صحیح. مدیریتی که ارزش ها و آرمان های تعالی جویانه دارد. در واقع بدون مدیریت صحیح، هرگونه تلاشی بیهوده خواهد بود. به همین دلیل و با پیچیدگی مسائل و گسترش روز افزون سازمان ‏های با ماهیّت و اهداف گوناگون و چالش‏ های آن، مدیریت بیش از پیش اهمّیّت یافته است.