‏معماری ‏بایوفیلیک ‏در ‏حقیقت ‏شاخه‌ای ‏نوپا ‏از ‏معماری ‏سبز ‏است ‏که ‏تاکید ‏و ‏تمرکز ‏آن ‏روی ‏ایجاد ‏آسایش ‏فردی ‏با ‏تکیه ‏بر ‏برقراری ‏رابطه‌ی ‏ذهنی ‏با ‏محیطی ‏است ‏که ‏با ‏عوامل ‏طبیعی ‏ادغام ‏شده‌اند ‏و ‏این ‏اتفاق ‏را ‏در ‏گرو ‏یک ‏طراحی ‏صحیح ‏می داند ‏که ‏منجر ‏به ‏ساخته ‏و ‏پرداخته ‏شدن ‏محیطی ‏بهینه ‏می شود.

معماری ‏بیوفیلیک ‏برای ‏برقراری ‏ارتباط ‏با ‏طبیعت ‏به ‏همراه ‏پایداری ‏و ‏استراتژی‏های ‏جهانی ‏طراحی، ‏برای ‏خلق ‏محیط‏هایی ‏است ‏که ‏واقعا ‏بتوانند ‏کیفیت ‏زندگی ‏انسان ‏را ‏افزایش ‏دهند؛ ‏اما ‏آنچه ‏در کتاب معیارهای ‏طراحی ‏برج‌های ‏مسکونی ‏بایوفیلیک ‏به ‏عنوان ‏دغدغه ‏و ‏مسئله‏ ی ‏اصلی ‏مطرح ‏است ‏چگونگی ‏و ‏نحوه‏ ی ‏بکارگیری ‏اصول ‏این ‏دو ‏نوع ‏معماری ‏در ‏روند ‏طراحی ‏مجتمع‏ های ‏مسکونی ‏ایران ‏می‏باشد.