درجهان معاصر که سیاست و اقتصاد در عمده معادلاتِ قدرت درجوامع، حرف اول را می زنند، «رسانه ها » آتش بیار معرکه اند و پیشقراولان جبه ههای رقیب... در این ایام، مچ گیری و افشاگری و حمله به حریف، نه تنها قبیح و مذموم نیست بلکه ابزاری است مباح وچه بسا واجب... و اینگونه میشودکه درآرایشی جنگی،عمده رسانه های بزرگ، بر طبل یکسو یه نگری می کوبند و عزت و رأی پشتیبانان پیدا و پنهان خود را در بی آبرویی وحذف حریف می جویند. درچنین روزگاری، ترکیب صفت و موصوفی «رسانه مستقل »،بیش ازهمیشه به یک رؤیا مبدل میگردد و در فضای غبار آلود جامعه، تشخیص مصادیق آن، به امری بس دشوار... «رسانه مستقل » که نه پشتش به سوبسید و بودجه دولتی گرم است و نه برای چکهای نقد اسپانسر های کلان حامی در جریانات سیاسی و اقتصادی، دندان طمع تیز کرده، قواعد بازی را به نفع قله ای بلندتر تغییر میدهد که «سرمایه اجتماعی » نام دارد و منافعش برای «همه »و «همیشه »است و نه حزب و محفلی مشخص ومقاطعی گذرا همچون انتخابات...