روپوش سفید فقط پارچه‌ای ست که بر اندام پرستارها خوش نشسته اما سفیدی اصلی قلب‌های‌شان است، نگاه‌شان است و دست‌هایی که نیمه‌شب پتو را تا گردن بیمار بالا می‌کشد.

محفل این شماره سفیدپوش شده است.بوی خون و الکل و بتادین می‌دهد و البته مهربانی!

زندگی پرستاری که مادر است، پدر است، فرزند است و باید همه عقربه‌های زندگی‌اش را طوری تنظیم کند که بچه‌اش بی‌غذا نماند و داروی مریضش به موقع در سرم فرو رود.