کتاب به سوی دوزخ ای بی گناهان، نمایشنامه ای اثر بختیار علی و ترجمه عباس محمودی است که توسط انتشارات افراز منتشر شده است. نمایشنامه‌ی فلسفی «به‌سوی دوزخ... ای بی‌گناهان» یادآور آن داستان آغازین است:

تبعید آدم و حوا. جهانی که در آن سیستم و قدرت در صدد ایجاد جامعه‌ای هستند که باید همه در آن "احساس گناه"ناکرده بکنند و مجرم و شریک جرم باشند و دستشان به گناهی آلوده. جامعه‌ای که شرط آزاد زیستن در آن، تحملِ بارِ سنگین گناه است.

بُعد تراژیک این نمایشنامه، وجود دوزخی است که در آن، آدم‌ها با وجود محکومیت و شکنجه‌های هولناک، هم‌چنان در سکوت ابدی خویش، از شرایط موجود سپاسگزارند، و یا آن‌که تاب چنان وضعیتی ندارند و رهایی‌شان را در مرگ می‌بینند و به آن تن می‌دهند.

گزیده کتاب به سوی دوزخ ای بی گناهان

مصطفی - ولی چرا تو همچین گناهی رو انتخاب کردی؟

جمیله - باید گناهی می‌بود که بازپرس ها باورش می کردن

مصطفی - خب، ولی می‌تونستی داستان دیگه ای سَرهم کنی.

جمیله - اونا هم احمق‌ان؛ احمق مثل تو.

مصطفی - چرا این‌جوری با من حرف می‌زنی جمیله.

جمیله - هر گناهی رو پیدا می‌کردم می‌گفتند؛ تو زنِ خانه‌داری هستی، این گناه به تو نمی‌خوره.

مصطفی - کی اینو می‌گفت؟ یارو خبرنگاره؟

جمیله - به نظر اونا تنها گناهی که مناسب زن باشه؛ اینه که زن .... بجزاین، هر گناهی که می‌بافتم می‌گفتند:«زن نمی‌تواند چنین کاری انجام دهد، این گناهِ مردانه است.»

مصطفی - خدای من ... گناهِ زنانه و مردانه چه صیغه‌ایه؟

جمیله - نه. مردها همۀ گناه‌ها رو به انحصار خودشون درآوردن‌ و تنها چیزی که برای ما مونده؛ فقط اون گناهیه که به انداممون ربط داره.