کتاب موسیو ژوزف نوشته محمد طعان و ترجمه ریحانه ملازاده، فاطمه نجمی می‌باشد و انتشارات نظری آن را به چاپ رسانده است. رمان پیش رو با تکیه بر واقعیت های جامعه لبنان و قوه تخیل بدیع نویسنده داستانی از روابط دوستانه مسیحیان و مسلمانان را به تصویر می کشد. با تسلط بیگانه و شروع جنگ داخلی این روابط دچار چالش میشود و نگرانی های انسان استعمار شده جهان سوم را پیرامون خود خانواده و جامعه رو به فزونی میبرد و به طور مستقیم تعاملاتش را با دیگران دچار بحران می سازد.

داستان زندگی مسیو ژوزف بستانی مردی محترم از طبقه مرفه در روستای «الجیه» را بازگو می کند و رنج ها و نگرانی هایش را در برابر مسائل لبنان و همچنین خانواده جامعه و وطنش طی جنگ داخلی به تصویر می کشد.

بخشی از کتاب موسیو ژوزف

از میان عاداتی که در گذر زمان زنده مانده و در جان لبنانی‎ها ریشه دوانده است، عادت نامیدن خواجه - کلمه‌ای که ریشه غیر عربی دارد - به هر فرد برجسته و بزرگی از بزرگان روستاها یا جامعه لبنان‎ است. این عادت، که بسیار رایج است در حال حاضر نیز همچنان ادامه دارد. حال آنکه در گذشته به ویژه ایام حکومت صلیبی‎ها؛ این لقب مخصوص مسیحیان خارجی، یعنی اروپاییان بود، زیرا به موجب باور قبلی، مردم، خواجه را در مرتبه‌ای برتر و از نژادی اصیل می‎پنداشتند. واژه خواجه عنوانی بود که بر شایستگی انکار ناپذیر فرد گواهی می‎داد.

ساکنان «الجیه» روستای ساحلی کوچک لبنان، همگی این عنوان را به مسیو ژوزف بستانی می‎دادند، هنگامی که او را با این لقب «خواجه» نام نمی‎بردند؛ هرگز از آوردن نامش همراه با کلمه «مسیو» غافل نمی‎شدند. همگان مسیحی و مسلمان بـه او احتـرام می‏گـذاشتند.