کتاب باران که ببارد

«باران که ببارد» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه فارسی است که در آن خاطره، ایمان و انسانیت در هم می‌آمیزند.
آقاغفار با زبانی گرم و محاوره‌ای، روایت‌هایی از آدم‌های معمولی می‌نویسد که در نقطه‌ای از زندگی، با حادثه‌ای روحی یا ماورایی روبه‌رو می‌شوند و به نوعی «بازگشت درونی» می‌رسند.
در داستان نخست، پیرمردی تنها روبه‌روی جوانی می‌نشیند و با خاطراتش از عشق و نوکری در هیأت گریه می‌کند.
در داستان «ضریح باران» و «یاد باران»، خانواده‌ای گرفتار خاموشی و غیبت پدر می‌شوند و در پایان، در «ضیافت باران»، تقاطع ایمان و مرگ، ماجرای کتاب را به اوج می‌رساند.
نثر کتاب، گاه روایت‌محور و گفت‌وگویی است و گاه شاعرانه و لطیف.
نویسنده مخاطب را با جملاتی ساده اما پرمعنا، به درون خانه‌ها و دل‌های مردم می‌برد.
فضای کتاب آشنا و بومی است؛ کوچه، خانه، باران، دعای مادر، صدای روضه و تقویم… همه در خدمت برانگیختن احساسی صادقانه‌اند.
«باران که ببارد» کتابی است برای آنان که می‌خواهند در میان شلوغی روزگار، لحظه‌ای مکث کنند، بغض فروخورده‌ای را بگریند و ایمان ازدست‌رفته‌ای را باز بیابند.