ظهور فناوری هایی چون مهندسی ژنتیک، هوش مصنوعی، رابط های مغز و ماشین، چاپ زیستی اندام، و نانو فناوری، مرزهای فیزیولوژیک و روانی انسان را به چالش کشیده است. در چنین اوضاعی مفهوم انسان بودن نیازمند بازنگری است چرا که ما با تغییرات تدریجی، بلکه با تحولی بنیادین مواجهیم. این حقیقت از آنجا ناشی می‌شود که مرز میان درمان، ارتقاء و طراحی در حال فروریختن است.

مفهوم انسان0-1 نمایانگر موجودی است که در چارچوب‌های بیولوژیکی و تکاملی محدود شده بود؛ موجودی که در برابر بیماری‌های آسیب‌پذیر و در برابر محدودیت‌های فیزیولوژیکی ناتوان است. انسان 0-2 انسانی است که می‌تواند ژنوم خود را ویرایش کند، حافظه خود را با فضای ابری همگام سازد و با پروتزهای هوشمند توانمندی‌های فیزیکی‌اش را افزایش دهد.

این کتاب با نگاهی میان‌رشته‌ای، انتقادی و آینده‌نگرانه، در پی واکاوی یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های دوران ماست؛ ما به سوی چه نوع انسانی در حرکتیم؟ با توجه به پیچیدگی این موضوع محتوای کتاب نه تنها بر پیشرفت‌های علمی و فناورانه تمرکز دارد، بلکه وجوه فلسفی، اخلاقی، حقوقی و اجتماعی آن را نیز مدنظر قرار می‌دهد.

گزیده کتاب انسان 2.0

در اعماق هر سلول زنده، زبان نهفته‌ای وجود دارد که راز حیات را در خود جای داده است؛ زبانی که نه با حروف الفبای انسانی، بلکه با چهار مولکول آلی ساده اما فوق‌العاده دقیق و نظام‌مند نوشته شده است: آدنین، تیمین، سیتوزین و گوانین. این مولکولل‌ها، که تحت عنوان بازهای نیتروژنی شناخته می‌شوند، در کنار یکدیگر قرار گرفته و زنجیره‌ای را تشکیل می‌دهند که ساختار اصلی مولکولDNA را می‌سازد.

این مولکول، حامل رمز حیات است؛ رمزی که نه تنها دستورالعمل‌های لازم برای ساخت پروتئین‌ها را در خود دارد، بلکه تمامی ویژگی‌های فیزیکی، عملکردی و حتی برخی جنبه‌های رفتاری موجود زنده را پایه‌ریزی می‌کند.