0.0از 0

کتاب حدیث غدیر از زبان امیرالمؤمنین (ع) pdf و چاپی

تاریخ
دسته بندی
۵۵٬۰۰۰
40٪ تخفیف با کد «Faraketab» در اولین خرید
خرید
40٪ تخفیف با کد «Faraketab» در اولین خرید
چاپی
الکترونیکی
هنوز نظری ثبت نشده!
اولین نظر را شما بذارید
  • معرفی کتاب
  • مشخصات کتاب

معرفی کتاب حدیث غدیر از زبان امیرالمؤمنین (ع)

کتاب حدیث غدیر از زبان امیرالمؤمنین (ع) نوشته محمد محمدیان، سعی شده است مواردی که امیرالمؤمنین (ع) به حدیث غدیر احتجاج و در سخنان خویش به آن استناد یا به مناسبت هایی آن را نقل و به آن استشهاد کرده اند، جمع آوری و با ترتیب تاریخی در حد امکان تنظیم شود. کتاب حدیث غدیر از زبان امیرالمومنین را انتشارات دفتر نشرمعارف منتشر کرده است.

در میان ادله و براهینی که حضرت علی (ع) برای اثبات ادعای خویش مبنی بر جانشینی پیامبر (ص) و امامت مسلمانان اقامه کرده، بیشترین تأکید بر حدیث غدیر بوده است. این حدیث مکرراً و به دفعات متعدد و در فرصت‌های گوناگون مورد استناد حضرت واقع شده و آن بزرگوار در احتجاجات خود به آن تمسک کرده است.

بسیار جای تعجب است که عده‌ای ندانسته و تحقیق‌نکرده ادعا می‌کنند حضرت علی (ع) به حدیث غدیر احتجاج و استناد نکرده است و گاهی برای حل مشکل در صدد توجیه این امر برمی‌آیند و دلایلی نیز در تأیید این مطلب موهوم دست و پا می‌کنند تا به زعم خود اِشکال بزرگی را از سر راه حدیث غدیر بردارند!

گزیده کتاب حدیث غدیر از زبان امیرالمؤمنین (ع)

«در ایام خلافت عثمان، خلیفهٔ سوم، مجلسی در مسجدالنبی (ص) مدینه برپا شد که جمع کثیری از بزرگان مهاجرین و انصار در آن حضور داشتند. بیش از دویست نفر از شخصیت‌های برجستهٔ آن روز در آن جلسه بودند؛ ازجمله حضرت علی (ع)، عبدالرحمان بن عوف، سعد بن ابی‌وقاص، طلحه، زبیر [این پنج نفر اعضای شورای خلافت بودند]، امام حسن و امام حسین (ع)، مقداد، ابوذر، هاشم بن عتبه، عبدالله فرزند عمر خلیفهٔ دوم، محمد فرزند ابوبکر خلیفهٔ اول، عبدالله فرزند جعفر شهید، عبدالله فرزند عباس عموی پیامبر، جابر بن عبدالله انصاری، ابوایوب انصاری و بسیاری از بزرگان دیگر. بدیهی است این‌چنین مجلسی با حضور آن همه شخصیت سرشناس به‌صورت اتفاقی تشکیل نمی‌شود و تا امر ضروری و مهمی پیش نیاید یا مناسبت خاصی نباشد، این همه فرد برجسته دور هم جمع نمی‌شوند؛ ولی متأسفانه در کتاب‌های تاریخی علت تشکیل مجلس مذکور نیامده و فقط اشاره شده که عثمان، خلیفهٔ وقت، از آن اطلاع نداشته است.