کتاب روایت یک قرن مدیریت بحران در ایران pdf

معرفی کتاب روایت یک قرن مدیریت بحران در ایران 

تاریخ صدساله مدیریت بحران در ایران روایتی پرتلاطم از مواجهه ملتی با مصائب گوناگون از زلزله ها و سیل ها تا جنگ تحمیلی هشت ساله است. این تاریخ نشان می‌دهد که مدیریت بحران در ایران فراتر از دستورالعمل‌های اداری، و بر مبنای خرد جمعی ایثار و تاب‌آوری اجتماعی مردم شکل گرفته است. نقطه عطف این تحول انقلاب اسلامی بود که الگوی حکمرانی را بر پایه مشارکت مردمی تغییر داد. در سخت‌ترین آزمون یعنی دوران دفاع مقدس تعامل خوب مردم با دولت و نهادهای انقلابی چون (جهاد و بسیج) تاب‌آوری اجتماعی را به زیباترین شکل تعریف کرد. مقاومتی پویا که در شرایط بحران، از طریق شبکه‌های خودجوش مردمی به یاری‌رسانی و بازسازی می‌پرداخت. این مشارکت از جنس اطاعت صرف نبود. بلکه بر پایه‌ی الگوی امام امت مبتنی بر اعتماد متقابل و احساس مالکیت مردم بر سرنوشت کشور شکل گرفت. این روحیه‌ی مشارکت مردم و تاب‌آوری پس از جنگ نیز در بحران‌های طبیعی و وقایع اخیر، همچون دفاع مقدس ۱۲ روزه اخیر، تداوم یافت و به مهمترین ستون مدیریت بحران ایران تبدیل شد. در این مسیر بیانیه گام دوم انقلاب بر ضرورت علم و پژوهش و مسئولیت‌پذیری همگانی تأکید کرده است. لذا نقش دانشگاه، دوگانه و حیاتی است: اول تبیین علم کاربردی مدیریت بحران برای ارائه راهکارهای علمی و بومی؛ دوم روایت‌گری تاریخ بحران‌ها. این روایت‌های امیدآفرین که ریشه در عزت و خردورزی ملت دارند، نه‌تنها سرمایه‌ی اجتماعی را تقویت می‌کنند، بلکه روحیه تاب‌آوری و مقاومت را به نسل‌های آینده و ملت‌های دیگر تزریق خواهند کرد.

کتاب روایت یک قرن مدیریت بحران در ایران تلاشی است برای تحلیل این سیر تحول و برجسته ساختن نقش کانونی مردم در تبدیل بحران به فرصتی برای نمایش اقتدار و همگی ملی، روایتی پرتلاطم از ایثار، همدلی و خردجمعی که بنیان اصلی مدیریت بحران در کشور را شکل داده است. کتاب روایت یک قرن مدیریت بحران در ایران تألیف دکتر حسین ظفری، عضو هیئت علمی دانشگاه جامع امام حسین (ع) و معاون پیشگیری و کاهش خطرپذیری سازمان مدیریت بحران کشور است که توسط انتشارات دانشگاه جامع امام حسین (ع) و با مشارکت سازمان مدیریت بحران کشور منتشر شده است.

گزیده کتاب روایت یک قرن مدیریت بحران در ایران 

با مروری بر رویه تجربه شده هم در تجارب جهانی، هم در بحران‌های داخلی مشخص می‌شود که در برخی از آنها دولت‌های اقتدارگرا به عنوان مجری و همه‌کاره نقش‌آفرینی کرده و نقش مردم را در فرایند مدیریت بحران نادیده گرفته و عملاً آسیب‌دیدگان تماشاگر مدیریت بحران توسط دولت بوده‌اند. برای نمونه مدل مدیریت بحران دولت چین در قضیه کرونا شباهت زیادی به این مدل داشت. در مدل دوم دولت مرکزی ضعیف بوده است و مردم خود اقدامات مربوط را انجام داده‌اند و دولت در حد تماشاگر بوده است. در مدل سوم نیز فرایند مدیریت بحران به صورت مشارکتی و تعاملی بهینه بین دولت و مردم تقسیم شده است. به نظر می‌رسد در شرایط بحرانی مانند بروز حادثه و بازسازی، دولت‌ها به کمک مردم خویش نیاز پیدا می‌کنند. در چنین شرایطی، معمولاً دولت‌ها مردم را به یاری می‌طلبند، اما در برخی کشورها همواره دیده شده است که دولت‌ها علاقه چندانی به مشارکت دادن مردم در امور مربوط به بازسازی به ویژه در مراحل تصمیم گیری و اجرا از خود نشان نمی‌دهند.