کتاب هرگز تسلیم نشدم نوشته هیرو اونودا می باشد و انتشارات آرمان رشد آن را به چاپ رسانده است.این اثر یک روایت واقعی، هیجان‌انگیز و باورنکردنی از زندگی سربازی است که ۲۹ سال پس از پایان جنگ همچنان در جنگل‌های فیلیپین مخفی ماند، چون باور نمی‌کرد جنگ تمام شده است.

این کتاب داستان زندگی و باورهای اونودا را از دوران آموزش‌های سخت نظامی تا مأموریتش در جزیره لوبانگ روایت می‌کند؛ جایی که او با تمام وجود به دستور «هرگز تسلیم نشوید» وفادار ماند و نزدیک سه دهه در جنگل زندگی کرد. بعد از سال‌ها، تنها زمانی از مخفیگاه بیرون آمد که فرمانده‌اش شخصاً به او گفت جنگ تمام شده است.

درباره نویسنده

هیرو اونودا، ستوان دوم اطلاعات ارتش ژاپن، برای مأموریت جاسوسی در سال 1944 به فیلیپین اعزام شد. مدتی بعد جنگ جهانی دوم پایان یافت. بارها گروه‌های تجسس ژاپنی برای بازگرداندن اونودا و سربازانش به جزیره اعزام شدند، اما ازآنجاکه اونودا تصور می‌کرد خبر پایان جنگ توطئۀ دشمن است همراه سربازانش به جنگل پناه برد و به مبارزه ادامه داد، ولی به‌مرور بیشتر سربازانش خودشان را تسلیم کردند و تعدادی هم کشته شدند. او با خوردن میوه‌های جنگلی و برنج کشاورزان فیلیپینی و ذخیرۀ مهماتشان به جنگیدن ادامه داد و حدود سی سال تسلیم نشد.

در سال 1974 جهانگردی ژاپنی به نام نوریو سوزوکی موفق شد اونودا را پیدا کند و با وی ملاقاتی داشته باشد. او اونودا را قانع کرد که سال‌هاست جنگ پایان یافته، اما شرط اونودا این بود که باید دستور ترک محل مأموریت از سوی فرماندهش صادر شود. سوزوکی فرماندهش را پیدا کرد و باهم به فیلیپین سفر کردند و توانستند اونودا را به ژاپن بازگردانند. در ژاپن استقبال بی‌نظیری از اونودا به‌عنوان قهرمان ملی به عمل آمد. اونودا پس از سی سال دوری با خانواده‌اش دیدار کرد و سپس برای زندگی به برزیل رفت. او چند مدرسه برای آموزش بقا در شرایط سخت در ژاپن تأسیس کرد. هیرو اونودا در ژانویۀ 2014 در 90سالگی درگذشت.

گفتنی است فیلمی با نام ده هزار شب در جنگل به کارگردانی آرتور هراری در سال ۲۰۲۱ بر اساس زندگی‌نامه و خاطرات اونودا ساخته شده است. این فیلم در جشنواره‌های بین‌المللی کاندیدای ۲۳ جایزه شد که سه جایزه را به خود اختصاص داد. این فیلم نامزد جایزۀ نگاه ویژۀ جشنوارۀ کن ۲۰۲۱، برندۀ بهترین فیلم‌نامۀ غیراقتباسی و بهترین فیلم‌برداری جشنوارۀ سزار ۲۰۲۲ شده است.

گزیده کتاب هرگز تسلیم نشدم

بین بوته ها پنهان شدم و منتظر فرصتی برای عبور بودم. نزدیک ظهر نهم مارس1974 بود و در شیبی دو ساعت مانده به موقعیت واکایاما قرار داشتم. برنامه ام این بود تا عصر که هنوز چشم چشم را می دید صبر کنم و بعد به سرعت با مانور تک نفره خودم را به آن موقعیت برسانم. نور زیاد خطرناک بود، اما اگر خیلی هم تاریک می شد، مطمئن نبودم کسی را که می بینم واقعاً سرگرد یوشیمی تانیگوچی 1 باشد. گذشته از این اگر مجبور می شدم فرار کنم، آخر گرگ ومیش بهترین زمان بود.

درست بعد از ساعت 2 بعدازظهر، با احتیاط از مخفیگاهم بیرون خزیدم و از رودخانۀ بالای واکایاما گذشتم. از نخلستان مسیر رودخانه پیش رفتم و خیلی زود به منطقه ای رسیدم که جزیره نشینان درختانش را برای ساخت وساز بریده بودند. در تاریک روشنی ایستادم و منطقه را برانداز کردم. هیچکس را آن اطراف ندیدم. به گمانم کارگران تعطیل کرده بودند، اما محض احتیاط پیش از بیرون رفتن از پناهگاه خودم را با چوب و برگ های خشک استتار کردم.