جامعۀ بین‌الملل و در رأس آن سازمان ملل متحد در اواخر قرن بیستم سندی بین‌المللی و لازم‌الاجرا به‌منظور ایجاد هماهنگی و همکاری برای مبارزه با جنایاتی که توسط گروه‌های سازمان‌یافته در کشورهای مختلف جهان رخ می‌دهد تدوین کرد. درنهایت، یک طرح کنوانسیون تهیه شد و در دسامبر 2000 در پالرموی ایتالیا برای امضای دولت‌ها گشوده شد و به امضای ۴۷ دولت، ازجمله جمهوری اسلامی ایران، رسید.

نظر به اهمیت موضوع و مفاد کنوانسیون پالرمو و باتوجه به تصویب این کنوانسیون در جلسۀ علنی مجلس شورای اسلامی در ۴ بهمن ۱۳۹۶، بررسی آثار حقوقی و امنیتی الحاق جمهوری اسلامی ایران به این کنوانسیون اهمیت ویژه ای دارد . کتاب ابعاد حقوقی کنوانسیون پالرمو(کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه جرایم سازمان یافته فراملی) درصدد بررسی دقیق ماهیت کنوانسیون پالرمو و تبیین خطرهای الحاق جمهوری اسلامی ایران به آن از منظر حقوقی و امنیتی است.

گزیده کتاب ابعاد حقوقی کنوانسیون پالرمو

جنایت‌کاران سازمان‌یافته برای برداشتن موانع موجود بر سر راه فعالیت خود از ارتکاب هیچ جنایتی دریغ نمی‌کنند .چنانچه روزنامه‌نگاران و نویسنده‌ها با افشاگری و روشنگری افکار به دنبال مقابله با ارتکاب جنایات سازمان‌یافته باشند، گروه‌های جنایت‌کار برای حذف فیزیکی این افراد تلاش می‌کنند . این امر ، هم حق حیات افراد را زایل می‌کند و هم حق آزادی بیان و آزادی مطبوعات را تهدید می‌کند و نیز با ایجاد فضای رعب و وحشت، امنیت جامعه را به خطر می‌اندازد .سرقت مالکیت معنوی افراد و نادیده‌گرفتن حق پدیدآورندگان نیز آثار بسیار زیان‌بار فرهنگی از خود بر جای می‌گذارد؛ همان‌طور که ارتکاب قتل‌های قراردادی و قاچاق اعضای بدن انسان‌ها آثار انسانی بسیار مخرب و فجیعی دارند.