کتاب پژوهشی در تحولات سیاسی معاصر ایران: ایران و انقلاب اسلامی pdf

معرفی کتاب پژوهشی در تحولات سیاسی معاصر ایران؛ ایران و انقلاب اسلامی

به لحاظ نظری، انقلاب اسلامی به نام دین و بازگشت مذهب به صحنه سیاسی و اجتماعی در فضایی اتفاق افتاد که ماتریالیسم و لیبرالیسم به‌عنوان دو شاخه درخت تمدن غرب بر همه حوزه‌های علوم اجتماعی حاکم بود؛ اما اینک و در کمتر از سه دهه پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بررسی گرایش بشر به ادیان و به‌ویژه اسلام یکی از مباحث مهم محافل آکادمیک جهان و علی‌الخصوص غرب است. به جهت سیاسی، انقلاب اسلامی در فضایی اتفاق افتاد که جنگ سرد به‌عنوان تقابلی فراگیر همه چیز را تحت‌الشعاع قرار داده و دیگر عوامل شکاف‌آفرین را پس زده بود؛ اما با پیروزی انقلاب اسلامی، آموزه‌ها، نهضت‌ها و جنبش‌های برآمده از این انقلاب هر دو طرف منازعه را به چالش کشیده و به‌عنوان یکی از مؤثرترین متغیرهای حرکت‌ساز در عرصه بین‌المللی مورد بررسی و مطالعه است.

تلاش شده است تا با مطالعه کتاب پژوهشی در تحولات سیاسی معاصر ایران؛ ایران و انقلاب اسلامی، خواننده عزیز با علل فرعی (بسترساز) و علل اصلی (ساختاری) پیروزی انقلاب اسلامی که علل استمرار آن نیز می‌باشد آشنا گردد. همچنین بر این مطلب نیز آگاهی یابد که چرا دیگر گروه‌های مبارز چپ‌گرا و راست‌گرا در مبارزه با رژیم پهلوی به بن‌بست رسیدند.

گزیده کتاب پژوهشی در تحولات سیاسی معاصر ایران؛ ایران و انقلاب اسلامی

تاریخ جدید جهان انقلاب‌های زیادی چون انقلاب فرانسه، آمریکا، شوروی، چین، ژاپن، الجزایر و غیره را در حافظه خود ثبت کرده که در همه آن‌ها نظام سیاسی پیشین سرنگون و حاکمیت جدیدی قدرت را در دست گرفته است. مهم‌ترین نقطه افتراق انقلاب اسلامی با این انقلاب‌ها ـ که مهم‌ترین ویژگی آن نیز می‌باشد ـ این است که این انقلاب به نام دین و بازگشت مذهب به صحنه سیاسی و اجتماعی در ایران به وقوع پیوست. همین ویژگی است که باعث شد میشل فوکو، جامعه‌شناس و فیلسوف معروف فرانسوی که در سال ۵۷ شاهد و نظاره‌گر تظاهرات میلیونی تهران بر ضد رژیم شاهنشاهی بود، اعلام نماید که تاریخ جدید شاهد دو انقلاب بیشتر نبوده است؛ انقلاب فرانسه و انقلاب اسلامی ایران. استدلال فوکو این بود که سایر انقلاب‌ها چون انقلاب آمریکا، ژاپن، شوروی، چین و غیره دنباله‌رو انقلاب فرانسه بودند که هدف آن‌ها رفاه و امنیت بیشتر بود، اما انقلاب اسلامی با وجودی که بر تأمین رفاه و امنیت عمومی تأکید داشت، هدف اساسی آن ورود معنویت در سیاست و حضور دین در صحنه اجتماع است.