با وجود اینکه انقلاب‌ها ماهیتاً جایگزینیِ یک نظام با نظام دیگر هستند، فرایندهای پشت‌پرده که منتج به این نتیجه می‌شوند بسیار زمان‌بر و پیچیده هستند. این رساله با بررسی و تحلیل جهاد سازندگی ایران که یک سازمان توسعه روستایی پساانقلابی است، به این موضوع می‌پردازد که چگونه نخبگان نوظهور قدرت خود را علیه رقبای داخلی و خارجی را محکم کردند. این رساله، بر اساس یک سال مصاحبه، مشاهده شرکت‌کنندگان و تحقیقات آرشیوی در ایران و لبنان نوشته شده و قصد دارد به این پرسش پاسخ دهد: جمهوری اسلامی ایران چگونه توانست با استفاده ابزاری از توسعه روستایی، قدرت خود را در داخل و اعمال نفوذش را در خارج از کشور تحکیم بخشد؟ این اولین رساله‌ای است‌که تاریخچه سازمانی جهاد سازندگی ایران را، که یک سازمان توسعه روستایی پساانقلابی است ، از منظر انقلاب‌ها، جنبش‌های اجتماعی، بروکراسی‌ها، فراملی‌گرایی و حیات ارتباطی مورد بررسی و ریشه‌یابی قرار دهد.

گزیده کتاب تاریخچه سازمانی جهاد سازندگی ایران از تاسیس تا نهادی سازی(1390-1358)

اعضای سابق جهاد سازندگی در مصاحبه‌های خود اظهار کردند هنگامی که روستاییان در مورد اهداف خیرخواهانه آنها اقناع نمی‌شدند و به آنها حمله می‌کردند، اعضای جهاد نیز به برادران خود در سپاه پاسداران متوسل می‌شدند. یکی از اعضا که در کردستان محل یکی از شورش‌های طولانی مدت و خونین خدمت کرده بود به یادداشت که از معلمان مدارس خواسته بودند افرادی را که اعضای جهاد را مورد حمله قرار می‌دادند، شناسایی کنند و (از طریق جهاد) به سپاه پاسداران معرفی نمایند تا با آنان برخورد لازم صورت گیرد. جهادسازندگی همچنین به واحدهای اطلاعاتی ناوارد و نامجهز سپاه پاسداران در پایش شورشیان و قاچاقچیان مواد مخدر و اسلحه در طول مرزها کمک می‌کرد. جهاد سازندگی و سپاه پاسداران در کنار هم به عنوان قدرت نرم و سخت حکومت در حاشیه روستایی ایران خدمت می‌کردند.