دیپلماسی از رویکردهای گوناگونی برخوردار است مانند دیپلماسی آشکار و پنهان، رسمی و عمومی و نیز اقتصادی، فرهنگی،دفاعی و امنیتی و رسانه‌ای که هر یک می‌توانند به نوعی تأمین‌کننده اهداف سیاست خارجی کشور در آن سوی مرزها باشند .در این میان دیپلماسی پنهان جایگاه ویژه‌ای در عرصه فراگیر سیاست خارجی کشورها دارد . تاریخ روابط بین‌الملل مملوّ از تعاملات کشورها بر محور دیپلماسی پنهان است .بخش قابل توجهی از سرنوشت مناسبات و جنگ و صلح در جهان و پیمان‌ها و ائتلاف‌ها و همگرایی‌ها و واگرایی‌ها در مسیر دیپلماسی پنهان رقم خورده است. دیپلماسی پنهان نخستین گام احیای نظریه‌پردازی دربارۀ رویه‌های پنهان‌کارانۀ کنشگران سیاست جهانی است .کتاب دیپلماسی پنهان مطالعات موردی و درس های راهبردی(جلد 2) نیز ، با درک ضرورت احیای گفتمان علمی دربارۀ رویه‌های پنهان‌کارانۀ کنشگران دولتی، کوشیده است دیپلماسی پنهان را در اشکال مختلف آن بررسی و تشریح کند . نویسنده با رویکردی آموزشی، تلاش بسیاری برای ارجاع به مصادیق عینی در بخش‌های مختلف دارد و همین نکته را می‌توان از نقاط قوت این کتاب دانست .

گزیده کتاب دیپلماسی پنهان مطالعات موردی و درس های راهبردی(جلد 2)

دوران پس از جنگ سرد، که همزمان با دگرگونی‌های شگرف در دنیای ارتباطات و رسانه‌ها و تغییر اساسی در ماهیت مرزهای ملی شد، مفهوم سیاست‌های محرمانگی دولت‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار داد . در این دوران و در تبیین و توجیه گونه‌های مشروع و نامشروع محرمانگی، دسته‌بندی‌های گوناگونی از این مفهوم شکل گرفت؛ مثلاً افترگود (Aftergood, 2009: 402-403)محرمانگی را به سه دستۀ محرمانگی امنیتی، محرمانگی بوروکراتیک و محرمانگی سیاسی تقسیم می‌کند . ازنظر او، محرمانگی امنیتی زمانی رخ می‌دهد که افشای موضوعی بی‌گمان به امنیت کشور لطمه وارد آورد. محرمانگی بوروکراتیک به شرایطی اطلاق می‌شود که اطلاعاتی در سطوح بوروکراتیک تولید شود که افشای آن به‌طور بالقوه می‌تواند موجب بروز مشکلات و لطماتی گردد و به این جهت، از دسترس عموم دور نگاه داشته می‌شود.