کتاب شناسایی و نشانه گذاری مهمات کالیبر کوچک pdf

معرفی کتاب شناسایی و نشانه گذاری مهمات کالیبر کوچک

کتاب شناسایی و نشانه گذاری مهمات کالیبر کوچک توسط ابوالفضل رمضانیان، سیدمصطفی جزایری گردآوری و تدوین شده و دانشگاه جامع امام حسین(ع) آن را به چاپ رسانده است.این کتاب با توجه به نیازهای موجود، به دنبال آشنایی انبارداران و کاربران با نشانه گذاری و شناسایی مهمات و بسته بندی این اقلام است.

به همین منظور با توجه به ضرورت موجود و فراوانی مهمات کالیبر کوچک در نیروهای نظامی و انتظامی به ساختار، نحوه نشانه گذاری، نوع و رنگ پوشش ها و نمادها متناسب با استانداردهای جدید و معتبر پرداخته شده است.

با توجه به روند شکل گیری و انجام فعالیت های مرتبط با آماد و پشتیبانی مهمات، نحوه ارائه مطالب کتاب، مبتنی بر روند استفاده کاربران و آمادگران بوده و تلاش شده است تا هر فصل، مقدمه فصل بعدی باشد تا پیوستگی مطالب تا انتها برای خواننده حفظ شود. این کتاب در چهار فصل تنظیم شده است.

فصل اول، به صورت اجمالی مواد منفجره را تعریف و سیر تکمیلی تاریخی تولید آن را تبیین می کند. در ادامه مهمات را دسته بندی کرده و انواع مهمات کالیبر کوچک را با توجه به عملکرد فشنگ بررسی می کند. در پایان انواع بسته بندی محصولات نظامی، بسته بندی مهمات کالیبر کوچک تولید داخل، تولید کشورهای بلوک غرب و کشورهای بلوک شرق را به اختصار توضیح می دهد. در فصل دوم، به طور تخصصی مهمات تولیدی کشورهای بلوک غرب را از لحاظ اصطلاحات تخصصی شناسایی و نشانه گذاری، شناسه های شناسایی به کار رفته در کف پوکه، علائم به کاررفته روی بسته بندی اولیه، ثانویه و تکمیلی را مورد بحث قرار می دهد.

در فصل سوم، به شناسایی مهمات کالیبر کوچک تولید کشورهای بلوک شرق پرداخته می شود. ابتدا حروف الفبای روسی و سپس اصطلاحات و علائم به کاررفته در بسته بندی اولیه، ثانویه و تکمیلی در تولیدات کشورهای بلوک شرق بررسی می شود. در انتهای این فصل شناسه های کف پوکه و شناسه های رنگ به طور کامل بررسی می شود. در فصل چهارم نیز مشخصات فنی مهمات کالیبر کوچک رایج در کشور در کالیبرهای مختلف بررسی و معرفی شده است.

گزیده کتاب شناسایی و نشانه گذاری مهمات کالیبر کوچک 

اولین ترکیب مواد منفجره، باروت است که چند شیمیدان چینی در زمان جدا کردن طلا به طور اتفاقی به آن دست یافته و باروت سیاه را ساخته اند. این ماده تا قرن سیزده در اروپا ناشناخته بود. در ابتدا از آن برای پرتاب راکت های قدیمی، گلوله توپ های قدیمی و کارهای نورافشانی استفاده می شد.

به طورکلی باروت سیاه اولیه از ترکیبات نیترات سدیم، زغال چوب و گوگرد به دست می آید و تاکنون نیز به عنوان یک ماده منفجره از آن استفاده های زیادی شده است. در سال 1788 میلادی، برتولت با انجام مجموعه ای از آزمایش ها، به جای نیترات سدیم از کلرات پتاسیم در باروت سیاه استفاده کرد تا فرایند احتراق و سوزش بهبود یابد.