کتاب هرچه می‌اندیشی حقیقت نیست نوشته جوزف نگوین و با ترجمهٔ مه‌لقا گلستانی، به بررسی نقش افکار در شکل‌دهی رنج‌های روانی و عاطفی انسان می‌پردازد و تلاش می‌کند نشان دهد چگونه می‌توان با شناخت ماهیت افکار و تفکر، از چرخهٔ رنج رهایی یافت. کتاب هرچه می‌اندیشی حقیقت نیست را انتشارات بله منتشر کرده است.

این کتاب در دستهٔ روان‌شناسی و خودشناسی قرار می‌گیرد و با زبانی روشن، مفاهیم بنیادین دربارهٔ ذهن، آگاهی و تجربهٔ انسانی را واکاوی می‌کند و بر این ایده استوار است که رنج‌های روانی و عاطفی انسان، نه از رویدادهای بیرونی، بلکه از نحوهٔ تفکر و تفسیر ذهنی ما نسبت به این رویدادها سرچشمه می‌گیرند.

جوزف نگوین با تفکیک میان «افکار» و «فکر کردن»، توضیح می‌دهد که افکار به‌طور خودکار در ذهن ظاهر می‌شوند، اما این ما هستیم که با پرداختن و تحلیل بیش از حد آن‌ها، زمینهٔ رنج و اضطراب را فراهم می‌کنیم. کتاب با مثال‌هایی مانند حکایت راهب و قایق خالی، نشان می‌دهد که واکنش ما به رویدادها، تعیین‌کنندهٔ احساسات و تجربیات‌مان است.

گزیده کتاب هرچه می اندیشی حقیقت نیست

در ابتدا لازم است توضیح دهم که منظورم از رنج بردن چیست. هنگامی که در این کتاب از رنج صحبت می‌کنم، منظورم رنج‌های روانی و عاطفی است. فارغ از آن‌چه در زندگی شما گذشته است، همیشه راهی وجود دارد که به کمک آن می‌توانید از رنج‌های روانی و عاطفی رها شوید. نمی‌خواهم بگویم که تمام چیزی که تجربه می‌کنیم، توهم و ساخته ذهن ماست. بدبختی‌ها و حوادث تلخ هر روز برای بسیاری از افراد به وقوع می‌پیوندند. با وجود دردهایی که در طول زندگی می‌کشیم، اما رنج بردن، در حقیقت انتخاب خود ماست.

به عبارت دیگر، از درد و مصائب نمی‌توان فرار کرد. اما واکنش ما نسبت به رویدادها و شرایط به انتخاب خود ما بستگی دارد. ما تصمیم می‌گیریم که رنج بکشیم یا نه. بودایی‌ها می‌گویند هر بار که یک اتفاق منفی در زندگی‌مان رخ می‌دهد، دو تیر به سمت ما پرتاب می‌شود.