کتاب خانه فریب(الکترونیک و چاپی)

معرفی کتاب خانه فریب

«اللَّهُمَّ ارْزُقْنِی التَّجَافِی عَنْ دَارِ الْغُرُورِ، وَالإِنَابَةَ إِلَی دَارِ الْخُلُود، وَالِاسْتِعْدَادَ لِلْمَوْتِ قَبْلَ حُلُولِ الْفَوْتِ»

این فراز نورانی از دعای امام سجاد (ع) در شب بیست‌وهفتم ماه مبارک رمضان، محور اصلی کتاب خانه فریب است؛ دعایی که استاد علی صفایی حائری(ره) سال‌ها پس از یک ماه سلوک رمضانی، در جوار بارگاه ملکوتی امام رضا(ع)، با جان و دل به تبیین آن می‌پرداختند و از آن جام‌جام معرفت و عشق به کام تشنگان حقیقت می‌ریختند.

استاد، با باطنی صیقل‌خورده در رمضان و دلی افروخته از شوق قرب، این دعا را نه صرفاً به‌عنوان یک متن عبادی، بلکه به‌مثابه نقشه راهی برای رهایی از فریب دنیا، بازگشت به خانه جاودان و آمادگی حقیقی برای مرگ معنا می‌کنند. کتاب حاضر، حاصل تنظیم و تدوین همین سخنرانی‌هاست؛ سخنرانی‌هایی که عمدتاً در شب‌های بیست‌وهفتم رمضان ـ از شب‌های محتمل شب قدر ـ ایراد شده و در خلال آن، نسبت عمیق این دعا با حقیقت شب قدر و وظیفه انسان در این شب سرنوشت‌ساز بررسی شده است. در منظومه فکری استاد صفایی، یکی از مراحل اساسی سلوک، آزادی از تعلقات دنیوی است؛ مرحله‌ای که بدون شناخت حقیقت دنیا و فریب‌های آن و آگاهی از راه نجات، تحقق نمی‌یابد. پس از این آگاهی، کشش و بازگشت به سوی خانه حقیقی انسان شکل می‌گیرد و همین دو، زمینه‌ساز آمادگی برای مرگ و ورود به نشئه آخرت می‌شود.

کتاب خانه فریب در سه فصل، همراه با مقدمه و خاتمه، این مسیر را بر اساس دعای امام سجاد(ع) تبیین می‌کند. بیان استاد، آمیخته‌ای از معرفت و احساس است؛ بیانی گرم، صریح و مصداقی که از کلی‌گویی پرهیز کرده و با ارائه راهکارهای عملی و آزموده‌شده، خواننده را به تأمل، حرکت و تغییر فرا می‌خواند.

فصل اول؛ زمینه‌ها، عوامل و آثار و انواع فریفته‌شدن به دنیا را معرفی و راه‌های نجات از این فریب را بررسی می‌کند.

فصل دوم؛ به واکاویِ نقش و ارتباط توبه، ذکر و اطمینان و یقین را در مسیر سلوک می‌پردازد.

فصل پایانی؛ مسئله مرگ، چگونگی برخورد با آن و مراحل آماده‌شدن برای مرگ را ترسیم کرده است.

گزیده کتاب خانه فریب

ما در دنیا مبتلاییم به «دار‌الغرور»؛ به زندگی‌ای که سراپا فریب و نیرنگ است. همچنین مبتلا هستیم به «غَرور»؛ یعنی شخصی‌ که این غرورها را در چشم ما رنگ می‌کند و فریبمان می‌دهد و گول می‌زند. بارها وقتی کاری انجام داده‌ایم، گفته‌ایم: گول خوردم، مغرور شدم، اشتباه کردم. ما در زبان خودمان با کلمه گول، بیشتر آشنا و به کلمه گول خوردن بیشتر نزدیک هستیم. این «گول خوردن» چیست؟ این غرورهایی که در دنیا هست، چیست؟ این دنیا که دار غرور است، چه فریب‌هایی برای ما دارد؟ راه نجات از این غرورها کدام است و چگونه باید از میان این غرورها راه را پیدا کرد و بیرون رفت؟

ما در دعای امام سجاد (ع) در برابر این دار‌الغروری که در آن هستیم، تجافی را می‌خواهیم. به این هم باید اشاره ‌کنیم که چگونه می‌شود از این تجافی سهم گرفت؟ و از آثار غرور و ابتلاهایی که ما گرفتارش خواهیم شد، با چه چیزی نجات پیدا می‌کنیم؟ چه رزقی لازم است که باعث می‌شود ما تجافی پیدا کنیم؟ و باید چه مقدار رزق بگیریم و چه مقدار ذکر و چه مقدار آمادگی برای حوادث داشته باشیم که با شنیدن کوچکترین اشاره، پهلو تهی ‌کنیم؟ تا به مرحله بعد برسیم که انابه است و مرحله بعد که استعداد است.