ژان کریستف حقیقتاً یک رمان موزیکال است. رمانی که گام‌ها و اصوات موسیقی را لابه لای سطورش پنهان ساخته و هنگامی که سطرهای آن خوانده می‌شود، گویی همه چیز در فضایی مه‌آلود فرو می‌رود و تنها موسیقی به گوش می‌رسد. رولان در این کتاب با زبان موسیقی سخن می‌گوید و گاه که کلامش از سخن گفتن باز می‌ایستد، تنها می‌نوازد و نت‌ها و اصوات موسیقی را در قالب کلمه‌ها و واژگان درمی‌آورد. موسیقی‌ای که گاه آدمی را به شور و هیجان وامی‌دارد و گاه متاثر می‌سازد.
ژان کریستف موسیقیدان آلمانی است که پس از درگیری با پلیس مجبور به ترک کشور شده و به فرانسه مهاجرت می‌کند. ژان که طی دوران بلوغ فکری‌اش، دست‌خوش تحولاتی فراوان بوده و تا حدودی دارای روحی چند شخصیتی است، شخصیت اصلی و با دوامش به آرامی شکل می‌گیرد و به یک ثبات معقول و منطقی می‌رسد. زندگی ژان کریستف تا حد زیادی به زندگی و اندیشه‌های بتهوون، موتسارت و واگنر شبیه است، اما از آنچه معلوم است ژان بیشتر به خالق خود مانند است تا به فردی دیگر. موسیقی در ژان نیاز شدیدی به دوست داشتن برمی‌انگیزد و کسی که خوب دوست می‌دارد، دیگر کم و بیش نمی‌شناسد. خود را به تمامی در راه همه کسانی که دوست می‌دارد، ایثار می‌کند. این عشق افلاطونی نصیب کسی نمی‌شود جز روح الیویه فرانسوی که روانش چون پناهگاهی است نرم و اطمینان‌بخش، تا ژان سراسر هستی خود را به او بسپرد. ژان در دوستی با الیویه جهان را از منظرگاه دوست می‌نگرد و هستی را با حواس دوست در آغوش می‌کشد، غافل از آن که طبیعت بی‌رحم در جدا کردن دو قلب که به یکدیگر عشق ورزیده‌اند، هرگز عشق را در یک زمان از هر دو قلب برنمی‌کند، بلکه چنان می‌کند که یکی از آن دو زودتر از دوست داشتن باز ایستد تا همیشه آن یک که بیشتر دوست دارد، فدا شود و این ژان است که هرگز نمی‌تواند در دوست داشتن لحظه‌ای به خود مجال سستی و اهمال راه داد.

درباره رومن رولان

رومن رولان ‏ نویسندهٔ، نمایشنامه‌نویس مقاله نویس و روشنفکر فرانسوی برنده جایزه نوبل ادبیات بود. رولان همچنین به دلیل حمایت اولیه و مخالفت بعدی با ژوزف استالین و تاثیرش بر زیگموند فروید شناخته شده است.

رولان در سال ۱۹۱۰ به خاطر آثارش موفق به دریافت نشان لژیون دونور، که معتبرترین مدال افتخار فرانسه است، شد و در سال ۱۹۱۳ جایزه بزرگ آکادمی فرانسه را نیز کسب کرد. همچنین در سال ۱۹۱۶، جایزه ادبی نوبل را برای اثرش «ژان کریستف» به دست آورد. او در مورد نوشتن این کتاب می‌گوید: بیش از بیست سال با ایده ژان کریستف زندگی کردم. این ایده برای نخستین بار در بهار ۱۸۹۰ در رم به ذهنم خطور کرد و آخرین جملات این کتاب را در ژوئن ۱۹۱۲ نوشتم.