بعضی زخم‌ها پس از پایان جنگ التیام پیدا نمی‌کنند؛ فقط شکل زندگی را تغییر می‌دهند. ساکن اتاق عمل روایت یکی از همین زندگی‌هاست؛ داستان جانباز مجتبی مروتی که جنگ برای او در میدان نبرد تمام نشد و سال‌ها بعد، در اتاق‌های جراحی، بیمارستان‌ها و روزهای دشوار درمان ادامه پیدا کرد.

حسین گلدوست تلاش کرده است به جای تمرکز بر حوادث و اتفاقات بزرگ، جزئیات زندگی روزمره جانباز را به تصویر بکشد؛ جزئیاتی که گاه از هر حادثه‌ای تأثیرگذارترند. خواننده در طول کتاب با فراز و فرودهای یک زندگی واقعی همراه می‌شود و از نزدیک با رنج‌ها، امیدها، نگرانی‌ها و استقامت شهید جانباز مجتبی مروتی آشنا می‌شود.
ساکن اتاق عمل تنها روایت یک بیماری یا یک مجروحیت نیست؛ بلکه بازتاب اراده انسانی در مواجهه با دشوارترین شرایط است. کتاب نشان می‌دهد که گاهی قهرمانی در سکوت شکل می‌گیرد؛ در سال‌هایی که کسی شاهد مبارزه نیست و انسان باید هر روز برای ادامه دادن تصمیم بگیرد.

گزیده کتاب ساکن اتاق عمل

وارد جهان بی‌آینه شدم. حتی اگر درخواست آینه می کردم مراقب بودند به دستم نرسد. یکی از روزها که تازه اتاقم را عوض کرده بودند، فوری از روی تخت بلند شدم و رفتم به سرویس بهداشتی. برای راه رفتن و حرکت هیچ مشکلی نداشتم ترکش های پایم خارج شده و محل اصابت پانسمان شده بود. در را پشت سرم قفل کردم و آهسته و با احتیاط بانداژ را از روی صورتم برداشتم. تصویری بسیار عجیب در آینه ظاهر شد. داشتم با تنها چشمی که سالم مانده بود، قدرت و رحمت الهی را تماشا می‌کردم. بریده بود، بریده بود تا نزدیک چشم، بعد مسیر برش تغییر کرده بود. زخم‌ها اگر دو میلی متر عقب‌تر بود، به طور کامل نابینا شده بودم. نقاشی خداوند را تماشا می‌کردم. آنقدر منقلب شدم که فقط چند بار زیر لب گفتم: «یا ابوالفصل!»