این کتاب یکی از آثار حوزه دفاع مقدس هست، اما چیزی که اون رو متفاوت می‌کنه اینه که روایتش از زاویه نگاه یک زن بیان می‌شه؛ زنی که همسر، مادر یا خواهرِ مردانی بوده که درگیر جنگ شدن. یعنی ما جنگ رو فقط از خط مقدم نمی‌بینیم، بلکه از داخل یک خانه، از دل یک خانواده تجربه می‌کنیم.

«مردان خانه من» درباره مردانیه که از یک خانه به جبهه رفتن؛ مردانی که هرکدوم نقش مهمی توی خانواده داشتن.

اما نکته مهم اینه که کتاب فقط درباره رفتن و جنگیدن نیست، بلکه درباره انتظار، دلتنگی، صبوری و استقامت خانواده‌هاست.

وقتی این کتاب رو می‌خونیم، می‌فهمیم پشت هر رزمنده‌ای که به جبهه رفته، یک خانواده ایستاده که سختی‌های زیادی رو تحمل کرده. این کتاب در واقع روایت اون بخش کمتر دیده‌شده از جنگه؛ یعنی پشت جبهه و دل‌های نگران مادران و همسران.

با خوندن این کتاب می‌فهمیم، قهرمان‌ها فقط در میدان جنگ نیستن؛ گاهی در دل یک خانه و در سکوتِ صبر، قهرمان‌های بزرگی زندگی می‌کنن.

این کتاب یادآوری می‌کنه که ایثار فقط مربوط به رزمنده‌ها نیست، بلکه خانواده‌ها هم سهم بزرگی در این فداکاری داشتن.

گزیده کتاب مردان خانه من

یک پنجشنبه‌ی پاییزی است‌. از آن پنج‌شنبه‌ها که باران همه‌چیز را با خود می‌شوید و می‌برد؛ خوب‌و‌بد، تلخ‌وشیرین، از آن پنج‌شنبه‌ها که بوی حلوا می‌دهد. از صبح خروس‌خوان بیدارم. امشب شب سال محمدعلی و مهدی است. همان پنجشنبه‌ای است که منتظرش بودیم برسد. دو برادر کنارهم چسبیده‌ به‌ هم، دل داده‌ به‌‌ دل‌ هم. اول محمد جایش را پیدا کرد. بعد مهدی را هم بنابر وصیتی که کرده بود پناه داد. آقا غلامرضا هم به‌ دنبال دو پسر رفت؛ مرد قد بلند خوش پوش و بامرام.