دعا برای تعجیل فَرَج حضرت ولیّ عصر (ارواحنا فداه)، وظیفه‌ای بزرگ بر عهده تمامی شیعیان و دوستان ائمّه اطهار (علیهم‌السلام) است. می‌بایست این سنّت پسندیده بین ایشان به صورت گسترده‌ای رواج یابد و همگان به این برنامه مهم دینی توجّه کامل داشته باشند، یکدیگر را به آن وادار سازند و نجات دنیا و آخرت خود را در آن ببینند. بسیار اتّفاق افتاده که مردم با کمبود باران مواجه شده‌اند و بر اثر آن به خشکسالی، قحطی و گرانی دچار گردیده‌اند و خسارت‌های سنگینی به آنان رسیده است؛ امّا پس از دعا و نیایش به درگاه خداوند، باران سودمندی برایشان باریده، رحمت الهی بر مردم فرو ریخته و طراوت و شادابی همه جا را فرا گرفته است.

در احادیث تأکید شده که علّت کمبود باران، امور طبیعی و مادّی نیست، بلکه علّت اصلی بعضی از گناهان مردم است؛ به‌خصوص گناهانی که در مقابله با احکام و سنّت‌های الهی، روی گرداندن از اولیای حق و به بازی گرفتن امور معنوی و امدادهای غیبی صورت می‌گیرد. خداوند این کمبودها و فشارها را پیش می‌آورد تا مردم از خواب غفلت بیدار شوند، قدرت کامل دست غیب و قادر متعال را لمس کنند، با نهایت اشتیاق و اخلاص و تواضع به سوی حجّت‌های الهی روی آورند، از گناهان خود توبه کنند و به عجز و درماندگی خویش اقرار نمایند.

جز خداوند کیست که آب گوارا و شیرین از آسمان فرو ریزد؟ تشنگان را سیراب، مزارع را سرسبز و خرّم، زمین‌های خشک را با طراوت و شاداب گرداند و روح تازه‌ای در اجزای گیتی بدمد؟ از نماز و تضرّع پیامبران و امامان و مردمان با ایمان در طلب باران، و استجابت دعای ایشان، در طول تاریخ حکایت‌های خواندنی و شنیدنی فراوانی بر جای مانده و نکته‌های بسیار ضبط گردیده است که این مقدّمه مجال اشاره‌ای به آنها را هم ندارد. البته عدّه‌ای هم در چنین مواقعی به یأس و ناامیدی دچار می‌گردند و به شکل‌های مختلف – از قبیل خودباختگی و کفرورزی، انکار ضروریّات دینی، تمسخر مردان دینی و... – واکنش‌های منفی از خود نشان می‌دهند. نظیر همین وضع در مورد فقدان هر یک از نعمت‌های بزرگ، در هر جامعه‌ای پیش می‌آید و از جمله در جریان غیبت‌های انبیا و اولیا (علیهم‌السلام)، همواره پدید آمده است. بر اثر بعضی از گناهان بزرگ و ناسپاسی‌های مردمان نسبت به نعمت‌ها و آیت‌های خاصّ الهی، خداوند حجّت خویش را از دیدگانشان پنهان داشته و از سعادت و توفیق دیدار پیامبر و امام، عموم افراد جامعه را محروم ساخته است

کتاب مکیال‌المکارم توسط آیت‌الله سیدمحمدتقی موسوی اصفهانی (معروف به فقیه احمدآبادی) به زبان عربی تألیف شده است. خود نویسنده نقل می‌کند که در خواب، امام زمان (عج) را دید که به او امر به نوشتن این کتاب می‌فرماید و نام آن را «مکیال المکارم فی فوائد الدعاء للقائم» تعیین می‌کند. او بعد از بازگشت سالم از سفر حج، به این عهد خود وفا کرد و کتاب را به رشته تحریر درآورد. این کتاب به بررسی فواید و برکات دعا برای تعجیل فرج امام زمان (عج) می‌پردازد و وظایف شیعیان را در زمان غیبت تبیین می‌کند. کتاب به شیوه‌ای ابتکاری و الفبایی تدوین شده و دارای هشت بخش اصلی است که موضوعات متنوعی از جمله وجوب شناخت امام، اثبات وجود حضرت، حقوق امام بر شیعیان، ویژگی‌های حضرت، فواید دعا برای فرج، اوقات و مکان‌های مستحب برای دعا، و آداب دعا را پوشش می‌دهد. این کتاب توسط سید مهدی حائری قزوینی به فارسی ترجمه شده و توسط ناشران متعددی از جمله انتشارات مسجد جمکران به چاپ رسیده است.

گزیده کتاب مکیال‌المکارم (جلد دوم)

شیخ نعمانی در کتاب «الغیبة» به سند خود از حماد بن عیسی، از عبدالله بن سنان روایت آورده است که گفت: «من با پدرم به محضر امام ابوعبدالله‌الصادق (علیه‌السلام) شرفیاب شدیم. پس آن حضرت فرمود: "چگونه خواهید بود اگر در حالی واقع شوید که امامِ هدایت‌گر و نشانه‌ی آشکاری نباشد، دیده نشود و از آن حیرت و سرگردانی نجات نیابد، مگر کسی که به دعای غریق یا حریق دعا کند؟" پدرم گفت: "به خدا سوگند، این بلا است. پس فدایت شوم! در آن هنگام چگونه رفتار کنیم؟" فرمود: "هرگاه چنان شد و تو آن زمان را درک نخواهی کرد، به آنچه در دست دارید از عقیده‌ی راستین متمسّک شوید تا آنکه امر برایتان به خوبی روشن شود."»

خرید و دانلود کتاب مکیال‌المکارم (جلد دوم)

شما می‌توانید نسخه الکترونیک کتاب «مکیال‌المکارم (جلد دوم)» را در قالب PDF از نرم‌افزار و سایت فراکتاب تهیه و یا آن را به صورت آنلاین مطالعه نمایید.