صفحات کتاب

کنگره

دیویی

کتابشناسی ملی

شابک

سال نشر

<h2>معرفی کتاب دار زن</h2>
کتاب &laquo;دار زَن&raquo; نوشته طاهره کوه&zwnj;کن است که توسط انتشارات شهید کاظمی منتشر و روانه بازار نشر شده است. کتاب &laquo;دار زَن&raquo;، زندگینامۀ داستانی اصغر اقلیدی را از روزهای انقلاب تا اسارت در زندان&zwnj;های منافقین و حزب کومله روایت می&zwnj;کند. روزهای سختی که نشان می&zwnj;دهد منافقین چه رویکردی را در پیش گرفته&zwnj;اند و برای رسیدن به آن از هیچ جنایتی روگردان نیستند.&nbsp;
&nbsp;کتاب &laquo;دارزن&raquo; روایت داستانی است که از زبان اول شخص بیان شده است. زندگی&zwnj;ای که سال ۶۲ را مانند خط&zwnj;کش، به دو قسمت تقسیم کرد. بخش اول، مربوط می&zwnj;شود به حوادث مختلف منطقه سیوند در قبل از انقلاب و تلاش&zwnj;های اقلیدی به همراه پدر و برادرش برای گذران زندگی&zwnj;شان در برابر ظلم&zwnj;هایی که از طرف مالک و جنگل&zwnj;بانی به آنان تحمیل می&zwnj;شد و بعد همراه با اقلیمی به جبهه و جانبازی و گذراندن دوره تکاوری می&zwnj;پردازد. بخش دوم در جبهه شمال غرب سیر می&zwnj;کند؛ آن شهرهای کوهستانی و پر پیچ و خم با گروهک&zwnj;های کومله و دموکرات و در کنار آنان منافقین که می&zwnj;خواستند سر به تن نظام نباشد.&nbsp;
کتاب به شیوه مستند داستان نوشته شده است و هر بخش از داستان جذابیت خاص خود را دارد. کتاب &laquo;دار زن&raquo; دارای پنج فصل دارد که هرکدام بخشی از زندگی اصغر اقلیمی را مطرح می&zwnj;کند. نویسنده کتاب، علت نام&zwnj;گذاری کتاب به &laquo;دارزن&raquo; را این&zwnj;گونه شرح می&zwnj;دهد: در زمانی که اقلیمی در اسارت بود، مجبور بود همراه عده&zwnj;ای به دنبال تهیه هیزم باشد و چون در زبان کردی به چوب &laquo;دار&raquo; می&zwnj;گویند، شخصیت نخست کتاب با عنوان &laquo;دارزن&raquo; لقب گرفته بود. این نام برای مدت&zwnj;ها روی او باقی ماند و بدین ترتیب نام کتاب را از لقب جدید او گرفتم. بیان خاطرات افرادی همانند اصغر اقلیمی و تاریخچه عملکرد منافقین که خبر از اهداف پشت پرده آن&zwnj;ها دارد، چنانچه برای نسل جوان مطرح شود، چهره واقعی آن&zwnj;ها را معرفی خواهند کرد و بدین ترتیب جوانان فریب منافقین را نمی&zwnj;خورند. &nbsp;
<h2>گزیده کتاب دار زن</h2>
بین خواب و بیداری یادم به حرفی افتاد که دیروز به آبجی سروگل زده بودم. از روی تشک جستی بلند شدم. از خستگی یادم رفته بود. نگاهی به ساعت دیواری کردم. دیشب تا صبح با حمید کنار جاده پست دادیم و ماشین&zwnj;ها و آدم&zwnj;ها را تفتیش کردیم. وقتی آمدم، چیزی نفهمیدم تا الان که ساعت نُه است. بلند شدم و رفتم توی حیاط. خاله خانه نبود. فاطمه داشت ایوان را جارو می&zwnj;زد. امان الله و خدیجه و عابدین هم مثل همیشه با مرغ&zwnj;ها سرگم بودند. در حیاط را باز کردم و نگاهی به بیرون انداختم. خبری از سروگل نبود. قرار بود امروز سروگل برود خانه دایی و باهاش حرف بزند. نمی&zwnj;توانستم حدس بزنم چه جوابی بهش می&zwnj;دهد. کاش زودتر می&zwnj;آمد و از فکر و خیال خلاصم می&zwnj;کرد. رفتم توی پستو تا چیزی بخورم. &laquo;اگه دایی به خاطر وضع مالی خوبشون جواب نه بده، باید چی کار کنم؟&raquo; از وقتی هشت سالم بود و ننه، فاطمه را بغل کرد و از اتاق آورد بیرون و گفت: &laquo;ناف فاطمه رو برای اصغر چیدم&raquo;، از فکرش بیرون نیامدم. انگار از همان موقع دوستش داشتم. کنار ظرف&zwnj;های لم داده توی سبد ایستادم. تکه&zwnj;ای نان تیری از توی نان دادن چوبی بلند بالا، کندم و به دهان گذاشتم تا قار و قور شکمم بخوابد.
&laquo;اگه دایی بگه فاطمه هنوز کوچیکه، چی؟&raquo;
تکه دیگری از نان کندم و باز رفتم توی حیاط امان الله با یک تخ مرغ از کُلِه دوید بیرون. با صدای کوبیدن زنجیر در که نشان می&zwnj;داد زنی پشت در است، دویدم توی دالان. با دیدن صورت شکفته سروگل، نفس راحتی کشیدم. فهمیدم شیر است. با اینکه خودم فرستاده بودمش، رویم نمی&zwnj;شد بپرسم دایی چی گفته، در را که روی هم گذاشت، بهم نزدیک&zwnj;تر شد.
خیالت راحت. تا حالا شده من رو برای کاری بفرستی و دست خالی برگردم؟ چادر گل&zwnj;گلی&zwnj;اش را از سرش برداشت و راهش را گرفت تا از دالان برود بیرون، دنبالش رفتم و آرنجش را گرفتم.
سروگل واستا بگو چی&zwnj;طو شد؟
روی پله دالان ایستاد و دستش را کنار دهانش گذاشت تا کسی صدایش را نشنود.
دویی گفت: فاطمه از همی ده سالگی کلی خواستگار داره؛ ولی من فاطمه رو برای اصغر نگه داشتم. صبر کنین یکم بزرگ بشه بعد.
چشم&zwnj;هایم را از صورت سفید سروگل به خاک کف دالان کشیدم. لبخندم هی باز و بازتر می&zwnj;شد، خدابخش یک سالی می&zwnj;شد عروسی کرده بود و یک دختر هم داشت. دیگر حالا نوبت من بود. سروگل زد به شانه&zwnj;ام و با آب و تاب، دنباله حرفش را گرفت.
من هم کلی تعریفت رو کردم. گفتم دویی اصغر از کوچیکی کار کرده. حالا هم برای خودش یه خونه خریده. دویی گفت ها من اصغر رو قبول دارم.
کم مانده بود بال دربیاروم و پرواز کنم. پس همه چیز حل بود و من این قدر استرس داشتم. با قیژ باز شدن در، سرم را برگرداندم. بابا و پشت سرش هم خدابخش همین&zwnj;طور که حرف می&zwnj;زد آمد تو...

کتابخوان و فروشگاه کتاب

نظرات کاربران و نقد و بررسی دار زن