صفحات کتاب

کنگره

دیویی

کتابشناسی ملی

شابک

سال نشر

<h2>معرفی کتاب سلحشور 16 ساله</h2>
کتاب سلحشور 16 ساله، کاری از گروه فرهنگی هنرمند شهید محمدعلی معصومیان؛ به روایت زندگی غواص شهید هاشم آقاجانی می&zwnj;پردازد که به قول و روایت رفیق شهید، خاطراتش یکی یکی مثل قاصدک بر صفحه&zwnj;ی افکارش می&zwnj;نشینند. 
به یاد اولین اعزامی می&zwnj;افتد که با وی داشته. یا وقتی در منطقه، او ماتِ بمباران هواپیمایی دشمن شده بود و دهانش باز مانده بود، هاشم شکار لحظه&zwnj;ها کرد و از آن دهانِ باز و آسمانِ بالای سرش عکس گرفت. 
خاطره&zwnj;ی آن روز که ندانسته آب و نفت را قاتی کرده و ریخته بود روی سرش تا سرش را بشوید... خاطره&zwnj;ی کله پاچه و پاک کردن پُرحوصله اش... آه که این قاصدک&zwnj;ها چقدر فراوان&zwnj;اند. تا چشم کار می&zwnj;کند پرواز قاصدک&zwnj;های خوش خبر را می&zwnj;بیند که خاطره&zwnj;های هاشم را بر شانه&zwnj;اش نشانده&zwnj;اند. دورش پر شد از قاصدک ... 
<h2>گزیده کتاب سلحشور 16 ساله</h2>
لبخند هاشم به روایت خواهرها، انسیه، هاجر، انبیا، خیرون، حورا، عذرا خوراکی&zwnj;هایی که در مدرسه می&zwnj;گرفت را نمی&zwnj;خورد. می&zwnj;آورد خانه تا باهم بخوریم. به روزهایی عید نوروز هم که نزدیک می&zwnj;شدیم آن خوراکی&zwnj;ها را جمع می&zwnj;کرد برای شب عید. هیچ بچه&zwnj;ای آن روزها چنین کاری نمی&zwnj;کرد. این همه دلسوزی و محبت نمونه نداشت. اصلاً به فکر هم سن و سال&zwnj;هایش خطور نمی&zwnj;کرد چنین کاری. حواسش به مادربزرگمان هم خیلی جمع بود. برای او هر کاری می&zwnj;کرد تا خوشحالش کند. گاهی از آن خوراکی&zwnj;ها به مادربزرگمان هم می&zwnj;داد. * شوخی&zwnj;هایش هم که معروف بود. زمانی که جبهه می&zwnj;رفت می&zwnj;گفت: &laquo;خواهر، اگر من اسیر شدم حاضری بچه&zwnj;ت رو در ازای آزادی من بدی؟&raquo; ما که سرخ و سفید می&zwnj;شدیم و شرمنده، می&zwnj;گفت:&laquo;نه؛ بعیده چنین کاری بکنی!&raquo; می&zwnj;گفتیم:&laquo;هاشم جان،تا کی می&zwnj;خوای بری جبهه؟ کمی هم بمون پیش ما. به زندگی&zwnj;ت مشغول شو! زن داری، بچه داری. ما هم دل داریم. چقدر نگران باشیم تا برگردی؟&raquo; می&zwnj;گفت: &laquo;خجالت نمی&zwnj;کشید از حرفی که می&zwnj;زنید؟ شما شش تا برادر دارید و تا الآن پای هیچ کدومشون نرسیده به جبهه. حالا که یکی از برادرهاتون داره می&zwnj;روه، شاکی هم می&zwnj;شید؟&raquo; می&zwnj;گفتیم: &laquo;داداش، هرکس به اندازۀ وسع خودش وظیفه داره.
 تو هم دین خودت رو ادا کردی.&raquo; می&zwnj;گفت: &laquo;نه؛ چطور من بشینیم توی خونه، پیش خانواده، کنار زن و بچه&zwnj;م؛ اما جوان&zwnj;های این مملکت مثل گل توی جبهه&zwnj;ها پرپر بشن؟ چطور بمونم توی شهر خودم در حالی که به خاطر حفظ اسلام خون بچه&zwnj;های ما داره ریخته می&zwnj;شه.&raquo; می&zwnj;گفت: &laquo;من بمونم خونه؟ محاله، محال!&raquo; می&zwnj;گفت: &laquo;اگر شهید شدم، ان شاءالله جنازۀ من دیر به دست شما می&zwnj;رسه.&raquo; همین هم شد. 10 سال طول کشید تا پیکرش برگردد.
&nbsp;

فروشگاه اینترنتی فراکتاب

نظرات کاربران و نقد و بررسی سلحشور 16 ساله