صفحات کتاب

کنگره

دیویی

کتابشناسی ملی

شابک

سال نشر

<h2>معرفی کتاب کنفرانس ملی نمایشنامه&zwnj; پژوهی ایران</h2>
ادبیات نمایشی ایران یکی از مهم&zwnj;ترین شاخه&zwnj;های هنر و فرهنگ این سرزمین است که در طول تاریخ، تحولات بسیاری را پشت سر گذاشته است. با وجود قدمت نمایش&zwnj;های آیینی، سنت&zwnj;های روایی غنی و پیشینه&zwnj;ی ادبیات فارسی در جهان، ادبیات نمایشی ایران هنوز جایگاه شایسته&zwnj;ی خود را در سطح بین&zwnj;المللی پیدا نکرده است.
درحالی&zwnj;که زبان و ادبیات فارسی به&zwnj;واسطه&zwnj;ی شاعران و نویسندگان بزرگی چون فردوسی، حافظ، سعدی و مولانا در جهان شناخته شده است، نمایشنامه&zwnj;نویسی ایران همچنان در حاشیه&zwnj;ی جریان&zwnj;های جهانی تئاتر باقی مانده است. علتِ این مسئله، علاوه بر ریشه&zwnj;های تاریخی و اجتماعی، به کمبود پژوهش&zwnj;های علمی، عدم سیاستگذاری&zwnj;های هدفمند و نبود استراتژی&zwnj;های مشخص برای معرفی نمایشنامه&zwnj;نویسان ایرانی در سطح بین&zwnj;المللی بازمی&zwnj;گردد.
مطالعه&zwnj;ی تاریخ ادبیات نمایشی ایران از منظر میان&zwnj;رشته&zwnj;ای و سیاست&zwnj;گذارانه، نه&zwnj;تنها به درک بهتر جایگاه این حوزه در تحولات فرهنگی ایران کمک می&zwnj;کند، بلکه زمینه&zwnj;ای برای شناخت ظرفیت&zwnj;های مغفول&zwnj;مانده&zwnj;ی آن نیز فراهم می&zwnj;آورد. تئاتر در ایران، برخِلاف سنتِ درام غربی که در تراژدی و کمدی یونان ریشه دارد، ماهیتی آیینی، داستان&zwnj;محور و اجتماعی داشته است. از آیین&zwnj;های نمایشی پیش از اسلام مانند سوگ سیاوش تا تعزیه&zwnj;ی دوران اسلامی، از نمایش&zwnj;های انتقادی عصر مشروطه تا تئاتر مدرن، این حوزه همواره بستری برای بازتاب تحولات اجتماعی و سیاسی بوده است. بررسی این روند نشان می&zwnj;دهد ادبیات نمایشی ایران در هر دوره&zwnj;ی تاریخی، متأثر از شرایط فرهنگی و سیاسی آن زمان، مسیر خاصی را طی کرده است و شناخت این مسیر می&zwnj;تواند به تدوین سیاست&zwnj;های مؤثرتر برای آینده&zwnj;ی تئاتر و نمایشنامه&zwnj;نویسی کشور کمک کند.
این کتاب &laquo;مجموعه مقالات نخستین کنفرانس ملی نمایشنامه&zwnj;پژوهی ایران&raquo; است که از سوی کانون نمایشنامه&zwnj;نویسان و مترجمان تئاتر ایران و موسسه فرهنگی هنری سپندار جاودان خرد با همکاری نهادهای علمی و دانشگاهی، با ریاست دکتر زهرا حیاتی و دبیری علمی پروفسور فرهاد ناظرزاده کرمانی برگزار شده است.&nbsp;
<h2>گزیده کتاب &nbsp;کنفرانس ملی نمایشنامه&zwnj; پژوهی ایران</h2>
هنر گروتسک هنر اعوجاج مضمون، شخصیت و بدن&zwnj;هاست. هنری شگفتی&zwnj;پرداز، هنر هجو رفتار، هزل ارتباطات فردی و اجتماعی و استهزای نابهنجاری&zwnj;های زندگی. گروتسک بازی با پوچی&zwnj;هاست و در عین&rlm;&zwnj;حال به اعتقاد مارتین اسلین مغایر با پوچی دادائیستی ابزورد. گروتسک با اغراق در نمایش زشت&zwnj;مایه&zwnj;ها به دنبال خنداندن است، اما کمدی نیست. زوایای دهشتناک زندگی واقعی را بازمی&zwnj;نمایاند، اما تراژدی نیست.
اسلین و دیگر منتقدان به سودمندی و فعلیت گروتسک در مقابل پوچ&zwnj;گرایی اشاره دارند و اندرو استات، گروتسک را فرمی از نقد اجتماعی اغراق&zwnj;شده و ضد و نقیض می&zwnj;داند که در پی تصادم خشونت&zwnj;بار تضادها پدید می&zwnj;آید. عجایب&zwnj;پردازی، خنده&zwnj;آوریِ خوفناک، ناهماهنگی، اغراق و نابهنجاری، هجو سیاست و نقد اجتماع از ویژگی&zwnj;های مهم نمایشنامه&zwnj;های غلامحسین ساعدی است. بر این اساس این مقاله تلاش دارد تا با بازشناسی مولفه&zwnj;های گروتسک در نمایشنامه&zwnj;های ساعدی، کارکرد آن را نیز برمبنای مطالعه&zwnj;ی اهداف تئاتر گروتسک مشخص نماید و اثبات کند که هدف نویسنده&zwnj;ی درام گروتسک، رساندن مخاطب به کاتارسیس تئاتری است.

فروشگاه اینترنتی فراکتاب

نظرات کاربران و نقد و بررسی کنفرانس ملی نمایشنامه پژوهی ایران