امروزه ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند تفکر و‏اندیشه¬ی دوباره پیرامون اتخاذ مناسبترین و مؤثرترین روشهای پرورش و تقویت احساس مذهبی و رفتار¬های خداجویانه در میان شکوفه¬های حیات و سرمایه¬های راستین جامعة فردا هستیم. پرستش و ارضای استعداد فطری انسان نماز است. کسی نیست که در عمق فطرت خویش احساس خشوع در مقابل قدرت لایزال نکند. نماز آثار پر برکتی در زندگی انسان¬ها دارد از جمله یکی از برکات بسیار مهم نماز در بعد فردی، تقویت حس اعتماد به نفس در نوجوان و جوان و بالا بردن این حس می¬باشد. در نتیجه نوجوان و جوان را به سوی اعمال خیر سوق می¬دهد.
تحقیقات متعدد روان شناسان نشان می¬دهد که همان نتیجه¬ای که در یک روان درمانی مؤثر و موفق حاصل می¬شود، از نماز نیز به دست می¬آید، زیرا احساس امنیت و رهایی از اضطراب را که نماز در انسان ایجاد می¬کند، موجب آزاد شدن نیروی روانی او می¬شود که این آزادی ضامن ایجاد سلامت روان است. ملاحظه می¬شود که همین رابطه معنوی انسان با پروردگار در طول نماز و دریافت نوعی فیض الهی یا بارقه روانی از خداوند متعال، موجب رهایی نیروهای معنوی مستقر در انسان می¬شود و عزمش را جزم، اراده¬اش را قوی و همّتش را بلند می¬کند، لذا امنیت روانی و ارتزاق روحی انسان در سایه¬ی اقامه¬ی حقیقی نماز حاصل می¬شود.