دیپلماسی از رویکردهای گوناگونی برخوردار است مانند دیپلماسی آشکار و پنهان، رسمی و عمومی و نیز اقتصادی، فرهنگی،دفاعی و امنیتی و رسانه‌ای که هر یک می‌توانند به نوعی تأمین‌کننده اهداف سیاست خارجی کشور در آن سوی مرزها باشند. در این میان دیپلماسی پنهان جایگاه ویژه‌ای در عرصه فراگیر سیاست خارجی کشورها دارد.

تاریخ روابط بین‌الملل مملوّ از تعاملات کشورها بر محور دیپلماسی پنهان است. بخش قابل توجهی از سرنوشت مناسبات و جنگ و صلح در جهان و پیمان‌ها و ائتلاف‌ها و همگرایی‌ها و واگرایی‌ها در مسیر دیپلماسی پنهان رقم خورده است. دیپلماسی پنهان نخستین گام احیای نظریه‌پردازی دربارۀ رویه‌های پنهان‌کارانۀ کنشگران سیاست جهانی است.

کتاب دیپلماسی پنهان محرمانگی و تاریخ پنهان روابط بین الملل (جلد 4) نیز، با درک ضرورت احیای گفتمان علمی دربارۀ رویه‌های پنهان‌کارانۀ کنشگران دولتی، کوشیده است دیپلماسی پنهان را در اشکال مختلف آن بررسی و تشریح کند. نویسنده با رویکردی آموزشی، تلاش بسیاری برای ارجاع به مصادیق عینی در بخش‌های مختلف دارد و همین نکته را می‌توان از نقاط قوت این کتاب دانست .

گزیده کتاب دیپلماسی پنهان محرمانگی و تاریخ پنهان روابط بین الملل (جلد 4)

اخلاق دیپلماسی پنهان
استدلال می‌شود که ارزش اخلاقی کنش‌های اجتماعی منوط به ارتقای بهترین نتیجۀ کلی نیست( Haji, 2002 ). رویکردهای دئونتولوژی(اخلاق وظیفه‌گرا) از چالش هنجاری مدل‌های نتیجه‌گیری جلوگیری می‌کنند. استدلال اصلی آنها این است که محدودیت‌های خاصی بر فعالیت‌های اجتماعی اعمال می‌شوند، حتی اگر نتایج دوم به وضعیت بهتری منجر شوند(Scheffler, 1994).

بنیان‌های اخلاق وظیفه‌گرا دربردارندۀ قوانینی هستند که احترام اخلاقی را براساس ماهیت خاص خود اعمال می‌کنند، مانند منع قتل یا سلب آزادی شخصی بدون روند قضایی مناسب. از دیدگاه اخلاق وظیفه‌گرا، متوسل شدن به دیپلماسی پنهان با محدودیتی که در آن برخی وظایف مهم اخلاقی تعریف شده‌اند، مستقل از عواقب رفتار بازیگران، محدود می‌شود.